நண்பர்கள் அனைவருக்கும் மாலை வணக்கம்
கவிஞர் – எழுத்தாளர்
தில்லை அவர்களுடைய புத்தகங்கள் குறித்து உரையாடும் ``தில்லை படைப்புலகம்`` நிகழ்ச்சியில் உங்களை எல்லாம்
சந்திப்பதில் மிக்க மகிழ்ச்சி.
நண்பர்களே… கவிஞர் தில்லையின் கவிதைகள் குறித்து பேசுவதற்கு முன்பு, தில்லை என்கிற பெயர் எனக்கு
எப்படி அறிமுகமானது என்பது குறித்து சொல்லலாம் என நினைக்கிறேன்.
2024-ம் ஆண்டு
சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சியின்போதுதான், தில்லை என்கிற பெயர் எனக்கு அறிமுகமானது.
நான் இமையம், இன்னும் சில எழுத்தாளர்கள் சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சியின் தேநீர் கடையில்
தேநீர் அருந்திக்கொண்டிருந்தபோது `எழுத்தாளர் ஷோபா சக்தி`தான் அந்தப் பெயரை என்னிடம் முதல் முறை உச்சரித்தார். தில்லையின் `தாயைத்தின்னி` நாவலையும் வாசிக்கப் பரிந்துரைத்தார். ``பாரதி புத்தகாலயத்தில் அந்தப் புத்தகம் கிடைக்கிறது`` என்ற கூடுதல் தகவலையும் சொன்னார். நான் ஷோபா சக்தியின் தீவிர வாசகன். அவரது அத்தனை
புத்தகங்களையும் வாசித்தவன் என்கிற முறையில், அவரது பரிந்துரையை ஏற்றுக்கொண்டு அன்றே
பாரதி புத்தகாலயம் சென்று எழுத்தாளர் தில்லையின் தாயைத் தின்னி நாவலை வாங்கினேன். தோழர்
சிராஜுதீன்தான் எனக்கு அந்தப் புத்தகத்தை எடுத்துத் தந்தார். அதை புகைப்படமும் எடுத்தார்.
அதை எழுத்தாளர் தில்லை அவர்களுக்கு அனுப்பியும் வைத்திருக்கிறார். மறுநாள் என்னை தொடர்புகொண்ட
தில்லை அவர்கள், ``எனது நாவலை வாங்கியதற்கு நன்றி. நீங்கள் ஏன் காசு கொடுத்து வாங்கினீர்கள்? அன்பளிப்பாகவே பெற்றுக்கொண்டிருக்கலாமே?!’’ என்றும் கேட்டார். ``இல்லைங்க தில்லை. உங்கள்
நாவலை நான் பணம் செலுத்திப் பெற்றுக்கொண்டதைத்தான் பெருமையாக நினைக்கிறேன்`` என்று சொன்னேன்.
அதன் பிறகு அந்தப் புத்தகத்தைப் படித்து முடித்தபோது ``பால்யத்தின்மீது மாளாத கசப்பு
படிந்த ஒரு துயரத்தின் பனுவல்`` என்று மனதுக்குள் அந்தப் புத்தகத்தை குறித்துக்கொண்டேன்.
ஆனால், அது குறித்து இந்த நிமிடம் வரை தில்லையிடம் பகிர்ந்துகொண்டதில்லை. விரும்பவுமில்லை.
அந்தக் கசப்பில் இருந்து வெளிவர கொஞ்சம் நாளானது. அதன்பிறகு இப்போது அவரது கவிதைகளைப்
பற்றி பேசும் சந்தர்ப்பம் அமைந்திருக்கிறது. அதற்காக கவிஞர் யவனிகா அவர்களுக்கு என்னுடைய
மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்.
தில்லை அவர்கள் விடாய், நிலங்கடந்தவள் என்கிற இரண்டு கவிதைத் தொகுதிகளை தனது தாயதி பதிப்பகம் மூலம் வெளியிட்டுகிறார். ஈழத்தைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டவர், சுவிஸ் நாட்டில் வசிப்பவர் என அறிகிறேன்.
.jpeg)
இனி அவரது கவிதை
உலகத்துக்கு வருவோம். தில்லையின் கவிதைகளைப் படித்தபோது எனக்கு, பால்ய நினைவேக்கம்
கொண்ட கவிதைகள், ஒரு தனி மனுஷி சமூக மனுஷியாக மாறும் கணங்களைக் கொண்ட கவிதைகள், ஒட்டுமொத்த
பெண்ணின் சார்பாக ஆண்களுக்கு எதிராக நின்று வஞ்சினம் பேசும் கவிதைகள், எல்லா சமூக அதிகாரத்துக்கும்
எதிராக பெண்ணுடலை ஆயுதமாக ஏந்தும் கவிதைகள்… என்றுதான் தொகுத்துக்கொள்ள தோன்றியது.
இவற்றில் என்னை
அதிகம் ஈர்த்தவை, பால்யத்தின் நினைவேக்கம் கொண்ட கவிதைகள். பொதுவாகவே தில்லையின்
கவிதைகள் நிலத்தில் ஊன்றி நிற்பவை. அதனால் அவை அத்துணை ஈரமாகவும் அத்துணை வலி நிறைந்ததாகவும்
இருக்கின்றன. இந்தக் கவிதைகளில் எல்லாம் பால்யத்தின் நினைவேக்கம் கொண்ட கவிதைகளில்,
அவர் அம்மாவுக்காகவும் அண்ணன் தம்பிக்காகவும் அப்பா என்கிற உறவுகளுக்காக ஏங்கும் கவிதைகள்
நெக்குறுக வைக்கின்றன.
உதாரணமாக எனக்கம்மா
என்கிற கவிதையைச் சொல்லலாம். இந்தக் கவிதை அவரது விடாய் கவிதைத் தொகுப்பில்
உள்ளது. கிணற்றில் பாய்ந்து தன்னை மாய்த்துக்கொண்ட அம்மாவைப் பற்றின கவிதை இது. அம்மாவின்
மீது பரிவும் நேசமும் ஆரம்பிக்கும் கவிதை, முடிவில் அவள் மீது கொண்ட கோபத்தோடும் ஆற்றாமையோடும்
முடியும். பால்ய வயது பிள்ளைகளை விட்டுவிட்டு தற்கொலை செய்துகொள்ளும் பெற்றோர்கள்,
தங்கள் குழந்தைகளின் பால்யத்தையும் கொலைசெய்கிறார்கள் என்று சொல்லத் தொன்றுகிறது. என்னுடைய
அனுமானம் சரியாக இருக்கும் என்றால் எனக்கம்மா கவிதையை அதாவது இந்த ஒரு கவிதையை
விரித்துதான், தில்லை தாயைத்தின்னி நாவலை எழுத்தியிருக்கக்கூடும் என நான் அனுமானத்துக்கு
வரும் அளவுக்கு ஈரமும் வலியும் நிறைந்த கவிதை இது.
.jpeg)
எனக்கு தில்லையின் எனக்கம்மா கவிதையைப் படித்தப்பிறகு எழுத்தாளர் வேல ராம மூர்த்தியின் கோட்டைக் கிணறு என்ற புகழ்பெற்ற சிறுகதை நினைவுக்கு வந்துபோனது… சாதாரண குடும்பச் சண்டையில் அப்பாவால் ஏச்சுப்பேச்சுக்கும் தாக்குதலுக்கும் உள்ளாகும் அம்மா, மறுநாள் விடிகாலையில் கிணற்றில் பிணமாக மிதப்பாள். அந்தக் கிணற்றைக் கடந்துபோகும் எல்லாருக்கும் அது லட்சுமி என்கிற ஒரு பெண்ணைக் காவு வாங்கிய கிணறு. ஆனால், அந்த அம்மாவின் பிள்ளைகளுக்கு மட்டும் அம்மாவின் கிணறு. அவளின் பிள்ளைகள் கிணற்றைப் பார்க்கும்போது, கடந்து செல்லுபோது, அம்மா தங்களைப் பெயரைச் சொல்லி அழைப்பதாகத் தோன்றும். அப்போது அவர்கள் எட்டிப்பார்க்கும்போது அம்மா அந்தக் குழந்தைகளைக் கைநீட்டி அழைப்பார். அந்தக் கதை மாபெரும் ஒரு துயரச் சித்திரமாக விரியும். அப்படி ஒரு துயரச் சித்திரமாக விரிகிற ஒரு `எனக்கம்மா` என்கிற ஒரு கவிதையை தில்லை எழுதியிருப்பார்.
தனி மனுஷி ஒரு சமூக மனுசியாக உருகொள்ளும் கணத்தில் சமூகத்தின் போலித்தனங்களை எள்ளலோடு எதிர்கொள்ளும் அந்துபூச்சி என்றொரு கவிதையை எழுதியிருக்கிறார்.
எனக்குத் தெரிந்து இந்த இரண்டு தொகுப்புகளிலும் கொஞ்சம் எள்ளலோடும் துள்ளலோடும் எழுதப்பட்ட
கவிதையாக அந்து பூச்சிக் கவிதையைச் சொல்லலாம்.
அங்கே குந்தி
இங்கே குந்தி
பெரும்போகம்
சிறுபோகமென
வயிற்றைக் கழுவும்
இந்த அந்துபூச்சி
எனக்கொரு பொருட்டல்ல
என்கிறார் தில்லை.
இங்கே அந்துபூச்சி
என தில்லை உருவகப்படுத்துவது… சமூகத்தின் போலித்தனங்களை, உள்ளீடற்ற மதிப்பீடுகளை.
தில்லையின்
கவிதைகளைப் பற்றியும் கவிதைக்கான மொழியைப் பற்றியும் தில்லையே அவரது `நிலங்கடந்தவள்` கவிதைத் தொகுப்பின் முன்னுரையில் இப்படிச் சொல்கிறார்…
ஒரு சின்னஞ்சிறு
குருவி தனக்குக் கிடைக்கும் பொருட்களைக் கொண்டு ஒரு சிறு கூட்டைக் கட்டிக்கொள்வதைபோல
எனக்கான மொழியைக் கொண்டு கவிதையைக் கட்டிக்கொள்கிறேன்.
அவர் கவிதை
செய்யும் விதத்தை இதைவிட அழகாகச் சொல்லிவிட முடியாது.
தன் கவிதைகளைப்
பற்றி கவிஞர் தில்லை அவர்கள் சொல்லும்போது, , நானே மொழியில் உருவாக்கிய, நானே உரையாடிய
நானே என்னோடு உரையாட விரும்புகிற தன்னிலை என்று சொல்கிறார். இன்னொரு இடத்தில் ஒரு
பெண்ணில் உள்ளார்ந்த உரையாடல்கள் என்கிறார்கள்.
இவரது இரண்டு
கவிதைத் தொகுப்புகளைப் படித்தவகையில் நான் இவரது கவிதைகளைப் பற்றி முதல் வாசிப்பு மதிப்பீடாகச்
சொல்ல விரும்புவது, ஒரு சாதாரண மனுசிக்கும் ஒரு சமூக மனுசிக்கும் இடையே நிரைகட்டி
நிரம்பி நிற்கிற துயரத்தின் கொப்பளிப்புகள் என்று சொன்னால் பொருத்தமாக இருக்கும்
என்று நம்புகிறேன் நண்பர்களே.
ஏன் அப்படிச்
சொல்கிறேன் என்றால் காதலைப் பாடும்போதும், தன் சகோதர உறவுகளைப் பற்றி பாடும்போதுகூட
பெரும் துயரார்ந்த சித்திரமாகத்தான் தில்லை கவிதையில் வடித்துக் காட்டுகிறார்.
கவிதையின்
வழியாக பால்ய காலத்துக்குத் திரும்புதல் எளிதானது. ஒரு படைப்பாளி தனது அநாதரவான பால்யத்தை,
அந்தக் காலத்தில் உறவுகள் மூலம் அவர் அடைந்த காயத்தை, பதின்பருவத்தில் எதிர்கொண்ட உளவியல்
சிக்கல்களை, தில்லை மிகத் தீவிரமான மொழியில் எழுதுகிறார்.
ஒரைசா சடைவா
-நெல்
ஹைபிஸ்கஸ் கானா பினஸ்- வெண்டங்காய்
ஹைபிஸ்கஸ் ரோசாசைனசஸ் – செம்பருத்தி
நெல்லைப் பற்றி,
வெண்டைக்காயைப் பற்றி, செம்பருத்தியைப் பற்றித்தான் பாடம் நடத்துவார். ஆனால், லத்தீன்
மொழி ஆரம்ப பாடசாலை மாணவனை மிரட்டுவதைப் போலத்தான் தோன்றும். ஆனால், போகப்போக இலகுவாகப் புரிவதைபோல தில்லை மொழியை மிகத் தீவிரமாகப் பயன்படுத்துகிறார்.
மேலும் அவருக்கு மட்டுமே புரியும் சங்கேத வார்த்தைகளிலும் பயன்படுத்துகிறார். ஒருவகையில்
கவிதை என்பது மொழியின் சங்கேத பாஷைதான். ஆனால், அது பொது அனுபவமாக மாறும்போது அது வரைந்து
காட்டுகிற உலகம் மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. அதைவிடவும் துயமானது என்று சொல்லலாம்.
எனக்கு தில்லையின்
இந்த இரண்டு கவிதைத் தொகுப்புகளையும் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது பாலஸ்தீனத்தின் தேசியக்
கவியாகக் கொண்டாடப்படக்கூடிய யகூதா அமிகாயின் கவிதைகள் நினைவுக்கு வந்துகொண்டே இருந்தன.
நான் கிறிஸ்தவ
தொன்மத்தின் மீதும் அதன் வரலாற்றின் மீதும் மாபெரும் ஈடுபாடுகொண்டவன். அதன் அடிப்படையில்
யகூதா அமிகாயின் கவிதைகள் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். ஏனென்றால் யகூதா அமிகாயின்
பெரும்பாலான கவிதை கிறிஸ்துவ – யூத தொன்மத்துக்குள் மூழ்கி எழுந்தவையாக இருப்பதும்
ஒரு காரணம்.
யகூதா அமிகாயி ஜெர்மனியில் பிரந்த யூதர். அவரது அப்பா ஜெர்மனியில் சில்லறை வர்த்தகம் செய்தவர். யூத மதத்தில் பிடிப்புறுதி கொண்டவர். யகூதா தனது ஆரம்பக் கல்வி ஜெர்மன் மொழியில் கற்றவர். 13 வயது வரைக்கும் ஜெர்மனியில் வாழ்ந்தவர். நாஜிக்களின் யூத ஒழித்தொழிப்புக்கு அஞ்சிய அவரது தந்தை யகூதாவின் 13 வயதில் ஜெருசலேமுக்குக் குடிபெயர்ந்தார். அதன் பிறகு தான் சாகும் வரைக்கும் ஜெருசலோமைத்தான் தனது சொந்த பூமியாக வைத்துக்கொண்டார். எபிரேய மொழியான ஹீப்ருவில் கவிதைகளை எழுதியவர். தனது வாழ்நாளில் 11 கவிதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டவர். ஒன்றிரண்டு முறை நோபல் பரிசுக்கெல்லாம் அவரது கவிதைகள் பரிந்துரைக்கப்பட்டன.
ஜெர்மன்
மொழி நன்கு தெரிந்தும், தனது இறுதிக் காலம் வரைக்கும் ஜெர்மன் மொழி இலக்கிய ஆக்கங்களை
வாசிப்பவராக இருந்தும், தனது 11 கவிதைப் புத்தகத்திலும் ஓரிடத்தில்கூட ஜெர்மன் மொழியைப்
பயன்படுத்தி இருக்கமாட்டார்.
ஜெர்மன் தேசம் யூத மக்களின் மீது காட்டிய இன ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான எனது அரசியல் நிலைப்பாடு
என அதைக் குறிப்பிட்டவர். யகூதா ஒரு யூதர். ஆனால், பாலஸ்தீன மக்கள் இவரை தங்களின் தேசியக்
கவி என்று கொண்டாடினார்கள். எனினும், இவர் தன்னை உலகக் கவி என்று அழைத்துக்கொண்டார்.
யூத மத்ததுக்கும் சீயோனிசத்துக்கும் வித்தியாசம் தெரிந்தவர். சீயோனிசத்தை விமர்சனப்பூர்வமாக
எதிர்த்தவர்.
இரண்டாம்
உலகப்போரின்போது இங்கிலாந்து ராணுவத்தில் பணிபுரிந்தவர், சில காலம் ஆசிரியராகவும் பணியில்
இருந்தார். ராணுவீரராகவும் படைப்பாளியாகவும் இருந்ததால் போரின் கொடூரத்தையும் வாழ்வின்
போருன்னதத்தை என்னால் உணர முடியும் என்று சொன்னவர் யகூதா அமிகாய். ‘போர்க்களத்தில்
சண்டையிடும்போது, ராணுவத்தினர் மறைவுடைகள் அணிந்து
கொள்வதைப்போலவே கவிதை எழுதும்போது நானும் எனது அடையாளங்களை மறைத்துக் கொண்டுவிடுகிறேன்’
என்றும் கூறுகிறார்.
தில்லைக்கும்
போரின் ரணக் கொடூரங்கள் தெரியும் புரியும். போர் சமூகம் தினித்த குண்டுவெடிப்பு வன்முறையால்
உடல்பாதுப்பிற்கு உள்ளானவர்.
யகூதா ஆசிரியர்
பயிற்சிப் பள்ளியில் படித்தபோது ரூத் என்ற பெண்ணைக் காதலித்தார். அவள்தான் யகூதாவின்
பெயருக்கு பின்னாள் அமிகாயி என்ற பெயரைச் சேர்த்தவள். அமிகா அவளை உண்மையாக நேசித்தார்.
ஆனால், அமிகாயின் காதல் நிறைவேறவில்லை. அமிகாயியை
விட்டுவிட்டு அமெரிக்காவுக்குச் சென்றுவிட்டாள் ரூத். ஆனால், ரூத் வெறொருவரை திருமணம்
செய்துகொள்ளும் வரை அவருக்கு காதல் கடிதங்களை எழுதிக்கொண்டே இருந்தார் யகூதா. தில்லையும்
தன் பால்யத்தை உள்ளடக்கிய கவிதைகளை எழுதிக்கொண்டே இருக்கிறார்.
``என் கவிதைகளை
இயக்கும் சக்தியாக ரூத் மீது கொண்ட காதல்தான் இருந்தது`` என்று சொன்னார் யகூதா. தில்லையின்
கவிதைகளை இயக்கும் விசையாக நான் நினைக்கும் அவரது பால்யத்தின் மீது படிந்த கசப்புகளைத்தான்.
இளைஞர்களை ஈக்கும்
கவிஞராக இருந்தவர் யகூதா. இவரது 11 கவிதைத் தொகுப்புகளையும் இளைஞர்கள் மிகவும் கொண்டாடினார்கள்.
1973-ம்
ஆண்டு உள்நாட்டு யுத்தத்தின் போது இஸ்ரேலிய
இளைஞர்கள் ஒரு கையில் ஆயுதத்தையும் மறு கையில் அமிகாயின் கவிதைகளையும் வைத்திருந்தார்கள்
அந்த அளவுக்குப் புகழ்பெற்ற கவிதைகளை எழுதியவர் யகூதா.
கவிதை வாசிப்புக்காக
அடிக்கடி உலக நாடுகளால் பெரிதும் அழைக்கப்பட்டவர் யகூதா அமிகாயி. அதுவும் கவிதை வாசிப்புக்காக அடிக்கடி
அமெரிக்காவுக்குச் சென்றுவந்தவர்.
1994-ம் ஆண்டில்,
ஈத்ஷாக் ராபின் மற்றும் ஷிமோன் பெரெஸ் ஆகியோர் யாசீர் அராஃபத்துடன் இணைந்து
அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்றனர். ஒஸ்லோவில் நடைபெற்ற விருது விழாவில் பங்கேற்க அமிகாய்
அழைக்கப்பட்டார். அந்த விழாவின்போது, அமைதி பற்றி 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக அவர்
எழுதிய கவிதை ஒன்றை வாசித்துக்காட்டினார். அது மிகுந்த வரவேற்பைப் பெற்றது. விருதை
ஏற்றுக்கொண்டு நன்றி கூறும்போது ஈத்ஷாக் ராபின், அமிகாயின் கவிதை ஒன்றை மேற்கோளாகக்
காட்டியே தனது உரையை நிகழ்த்தினார்.
யகூதா அமிகாயி
ஜெர்மெனியின் பிறந்தாலும் புலம்பெயர்ந்து ஜெருசலேமில் வாழ்ந்தவர். கவிஞர் - எழுத்தாளர்
தில்லையும் ஈழத்தில் பிறந்தாலும் சுவீஸில் புலம்பெயர்ந்து வாழ்பவர்.
யகூதா அமிகாயின்
பெரும்பாலான கவிதைகளின் முடுக்குவிசையாக காதலும் பால்யத்தின் நினைவேக்கமும் இருந்தன.
தில்லையின் கவிதைகளும் அப்படித்தான் மொழியைக் கொண்டு கற்பனையாக தான் உருவாக்கிக்கொண்ட
ஒரு நபர் மீது காதலும் பால்யம் மீதான் நினைவேக்கங்களும் இயக்குவதாக உள்ளன.
தான் வாழ்ந்த
ஜெருசலேம் நிலத்தை மிகவும் நேசித்தவர் யகூதா. தில்லை தனது பால்ய நிலமான ஈழத்தை துயரமான
அப்ஸ்ட்ராக்ட் சித்திரமாக வரைந்து காட்டுகிறார்.
யகூதா அமிகாயின்
கவிதைகளும் அவரது கவிச் செயற்பாடு மிகக் காத்திரமான இடத்தில் இருந்தன. படிநிலையில்
தில்லையைவிட மிக காத்திரமான பல கவிதைகளை எழுதியவர் யகூதா. ஆனால், யகூதாவின் கவிஉலகத்துக்கும்
தில்லையின் கவி உலகத்துக்கும் ஒற்றுமையான பல போக்குகள் காணப்படுகின்றன… அவற்றில் முக்கியமானவை…
பால்யத்தின் நினைவுக் கொந்தளிப்பும், நிலத்தின் மீதான தீராத வேட்கையும் தான்.
அமெரிக்க
பெண் கவிஞர் ஆட்ரி லார்ட்
ஒரு பெண் பேசுகிறாள் என்ற கவிதையில் மிக நீண்ட காலமாக ஒரு பெண்ணாக இருக்கிறேன்
என்று கூறுகிறார். கவிஞர் தில்லை கவிதையில் இருக்கும் பெண் நீண்ட காலமாக வலியோடே இருக்கிறாள்.
பால்யத்தின் நினைவேக்கத்தோடே இருக்கிறாள். அதன் துயரத்தைச் சொல்கிறார்.
தில்லையின்
கவிதையும் அவரது மொழியும் தீவிரமானவை. தாவரவியல் பேராசிரியர் லத்தின் மொழியில் நிகழ்த்தும்
பாடத்தைப் போல பூடகமானவை, சங்கேத பாஷைகள் நிறைந்தவை; வஞ்சினமிக்கவை. ஆனால், அவற்றை வாசிக்கும்போது
கனத்த மௌனத்தில் நம்மை ஆழ்த்திவிடுகிறவை. நானும் அவ்வாறே அந்த மௌனத்தோடே விடை பெறுகிறேன்.
நன்றி வணக்கம்.
.jpeg)
.jpeg)
