சபிக்கிறது தாபம்

விசிறி எறியப்பட்ட

விலக்கப்பட்ட கனியின் விதையிலிருந்து

வேர்கொழித்துச் செழித்தெழுந்த

ஏதேனூடே வேட்கைகொண்டு போகிற

ஏவாளை பின்தொடர்கிறது

ஸர்ப்பம் வடிவம் வாங்கிய பாவம்

துஷ்டி வீட்டுக்காரனின் தொண்டையில்

திரண்டுருளும் துக்கத்தையொத்த

அவளின் பருவக்கனவுகளை ஊடறுத்துக்

கொட்டுகிறது நிச்சலனமுற்ற அருவி

காய்ந்துதிரும் சருகுகளைப் பற்றி

கீழ்விழும் ஏவாளின் சொற்கள்

பெருந்தனிமையின் கால்களில் மிதிபட

தரையை மெழுகித் திரும்புகிறது

சொற்களின் ரத்தம்

அந்தரத்தில் அலையும் பறவைகளின்

சிறகில் அறைவாங்கி பள்ளத்தாக்கில்

வீழ்ந்துபடுகிறது ஏக்கத்தின் கேவல்

முன்பொருகாலத்தில் ஆதாமை

புசித்த கனிக்கென

பொலிபோட்டுவிட்டார் பிதாவின் பிதா

ஆப்பிள்மரத்துக்கு அடியுரமாய்

தன்னைத்தானே புணரும் ஏவாளின் தாபம்

சபிக்கிறது கடவுளை

'ஏவாளாகக் கடவாய் சாத்தானே'

நன்றி : சிக்கிமுக்கி [பிப்ரவரி 2010]

சத்யாகாலம்

புதுத்தாலி உடுத்தியிருக்கும் சத்யா
சவூதியிலிருக்கும் கணவனின் நினைப்பில்
தலைக்கு ஊற்றும் நடுநிசிகளால்
நடுக்கமுறுகின்றன இரவுகள்

நன்றி: புன்னகை காலாண்டுதழ்

கொள்முதல்

வசீகரச் செல்வாக்கு மிகுந்த

வார்த்தைகளைப் பெய்து
மனத்தை நனைக்குமவன்

கனவுகளின் விற்பனைப் பிரதிநிதி

கண்களின் குணத்துக்கேற்ப
கனவுகளை விநியோகிப்பதிலும்
கனவுகளைக் கைமாற்றிவிடுவதிலும்
கைதேர்ந்த மொழி அவன் நாவுக்கு
சொந்தமானது

கனவுகளை சூல்கொல்வதொன்றே
கண்களின் பிறவி பயனென
அவனுதிர்க்கும் சொல்வாக்கு
சில கண்களில் கனவுகளின் அபிலாசைகளைத்
துளிர்விக்கும்

யாருக்கும் இல்லையென இயம்பாது
இருக்கும் துண்டு கனவுகளைக்கூட
குறுக்கும் நெடுக்குமாய்ப் பிணைத்துவிடும்
அவன் சாமர்த்தியத்தில் சாமான்யத்துக்கேற்ப
சலுகை திட்டமும் உண்டு

கனவுகள் அற்றுப்போகும்
பின்னிரவுப் புழுக்கத்தில்
அக்கம் பக்கம் பார்வை செலுத்தி....
நெளிவுகளை நேர்த்திருத்தி,
சுருக்கங்களை நீவி, முலாம் பூசி
அவன் வைத்திருந்த சாத்தானின் கனவுகளை
கொள்முதல் செய்துகொண்டு போன
கடவுளின் கண்களில்
ஒளி பெருகத் துவங்கியது

ஈரமண்ணின் நேசம்|ஜூலை 2010

பிழைப்பு

ஈரமற்று கானல் ஓடும் நதியில்
மூர்ச்சையுற்று மிதந்த பால்யத்தை
சுமந்துவந்து கண்ணம்மாபேட்டையில்
எரிக்கையில் துளிர்த்த வியர்வையில்
சற்றே உப்பு கரிக்கிறது பிழைப்பு

நன்றி: கல்கி(04.07.2010)

இழப்பு

கொஞ்ச காலமாய் கூடவே
வசித்துவருகிறது யாரும் கண்டறியாத மவ்னம்

மவ்னம்தானெனினும் அது சம்மதமில்லை
மரணம் விதைக்கும் மவ்னத்தைப் போன்று அது
துக்க நிறத்தைப் பூசிக்கொண்டதுமில்லை

மவ்னம் உடைபடும் பின்னொருசமயத்தில்
அதற்குள் கனலும் வெப்பத்தாலும்
வெடிக்கக் காத்திருக்கும் கேள்விகளாலும்
அதிரக்கூடும் காலத்தின் கள்ள மவ்னம்

போராளியின் கடைசிக்குண்டைப் போல
பிரயோகமாகப் போகும் அம்மவ்னம்
பருந்தை எதிர்த்தடிக்கும் தாய்க்கோழிஎன
தோற்றம்கொள்ள காத்திருக்கிறது

அப்போதெழும் பேரோலத்தில்
வார்த்தைகள் குரலிழந்து போகும்

நன்றி: கல்கி(04.07.2010)

கவிகிறது மெழுகின் சாட்சியோடு

தீ தின்னும் மெழுகை சாட்சி வைத்து
தன் வன்முறைகளைக் கட்டவிழ்த்துவிடும் இரவு
வாதையின் கூடாரமென
சன்னமாய்க் கவிகிறது அவள் மீது

முகமன் சொல்லி வரவேற்கும்
அவள் முறுவலின் பின்புறத்தில்
சலசலக்கும் ரணங்களின் கண்ணீரில்
மேலதிகமாய் இருள்கிறது அவ்விரவு

வடிக்கட்டமுடியாத வக்கிரம்
இயலாமையின் கழிவிரக்கம்
அந்தரங்கத்தின் வெக்கை
கொண்டாட்டத்தின் எச்சம்...
யாவற்றையும் அவளுக்குள் துப்பிவிட்டு
பேய் சிரிப்பில் அதிரும் அவ்விரவை
யார் பார்வைக்கும் படாதவாறு
பதட்டத்தோடு ஒளிக்கவே விழைகிறாள்
தீட்டுத் துணியென

ஏக்கத்தில் விழுதல்

வன்நுகர்ச்சிக்குப் பலியான ஊமைச் சிறுமியின்
பீதியை நகலெடுத்த முகத்தோடும்
கட்புலனாகா கிரீடத்தைப் பொருத்தியிருக்கும்
அசௌகரியத்தோடும்
பார்வைக்கு வந்துபோகும் அவர்தான்
கடவுளின் நேரடி வாரிசு என்பதை அறிந்த கணம்
அவன் காலத்தை ஊழியலை தாக்கியிருந்தது

சர்வாதிகாரியின் கொடுங்கரத்தின்கண் சிக்குண்ட
சாமான்யப் பூச்சியைப் போல
பூலோகத்தின் பித்தலாட்டங்களும் துரோகங்களும்
அவரைக் கையாளத் துவங்கியிருந்தன

எழுச்சிக் குறைவான குறியை
வாய்க்கப்பெற்றிருந்தாராகையால்
விசனமுற்ற தாம்பத்யம்
அவ்வளவாய்ச் சேர்ப்பதில்லை என்பது குறித்து
அவருக்குண்டு அவர்மீது கழிவிரக்கம்

மதுவின் கணத்திலன்றி பிற பொழுதுகளில்
தான் கடவுளின் வித்தென்ற கித்தாப்பு
அவர் சிரசுக்குள் நிலைத்ததில்லை

இல்லத்துக்கு அவர் திரும்புகையில்...
நெகிழ்ந்திருந்த உள்ளாடையை திருத்தியபடி
அதரத்தில் நர்த்தனமிடும் முறுவலைச் சிந்தியவாறு
கடைவாயில் வழியாக வெளியேறிக் கொண்டிருந்தான்
சாத்தான்

களைத்திருந்த மனைவியின் வியர்வையில்
நிறமிழந்த தமது அந்தரங்கத்தை
என்ன செய்வதென்று அறியாது
சாத்தானாகும் ஏக்கத்தில் விழுந்தார்
கடவுள்

நன்றி: உயிரோசை (27.09.10)

கை உதறுதல்

காற்றென்னை கை உதறிய

பொழுதொன்றின் அந்திமத்தில்தான்

பருவத்தைக் கொட்டிச் செய்த ப்ரியத்தை

திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டாய்

விண்மீன் உதிர்ந்துவிழுந்த தடத்தின்

வடுவென புகைந்து குமையும் இதயத்தில்

பகல் போல ஒளிரும் எனதன்புக்குள்

பூனைப்பாதம் பொறுத்தி ஊடுருவின

அமாவாசை சபலங்கள்

மலைமுகட்டின்மீதேறி தற்கொலைபுரியும்

அந்திப் பகலவனின் வண்ணம் கொண்டது

பலிகொள்ளப்பட்ட நேசத்தின் ரத்தம்

பழிப்பு செய்கிற காலம்

துவண்டெழும் வார்த்தைகளின்

சுவாசப் பரப்பெங்கிலும்

சுவாதீனத்தைக் கலந்து கெக்கலிக்கிறது

மல்லாந்து துயில முயன்ற

மொட்டை மாடி நிசி ஒன்றில்

உன் பாதரட்சையின் எழிலெடுக்கும் பிரயாசையில்

தோற்றுத்தோற்றுச் சரிகிறது

மூன்றாம்பிறை

யுகமாயினி ஜூலை 2010

புதிர்வெளி

புரண்டு துயில்கையில்

கண்களிலிருந்து நழுவிய கனவொன்று

படுத்துக்கொண்டது அவனருகாமையில்

இணையையொத்த குழைவோடு

முதிராத முலையின் ஸ்பரிசத்துக்கீடாய்

குறுகுறுப்பை நல்கிய அதனியல்பால்

புலன்களுக்குள் முளைவிட்ட றெக்கை

மஞ்சத்தை பறவையாக்கிவிட்டதெனில்

அதொன்றும் துர்கனவல்ல

ஆகாசத்தில் நீரருந்தும் சக்கரவாகத்துக்கிணையாய்

நிரம்ப உண்டு சிலாகிப்பதற்கு ---

சாத்தானின் ஆசீர்வாதத்துக்கும்

கடவுளின் சாபத்துக்கும்

அடர்ந்த அன்பின் குரூரத்துக்கும்

கசந்த நேசத்தின் நெகிழ்வுக்குமான

புதிர்வெளியில் இப்போது அலைவுறும்

அந்தக் கனவு குறித்து

எனினும் இத்தோடு கைவிடலாம்

அதன் கழுத்திலும் தொங்கக்கூடும் கொடுவாலாய்

தாம்பத்யத்தின் செங்கோல்

யுகமாயினி ஜூலை 2010