திலீபன் வைத்த கொலு

தன் முதுகில் வெளிமானைச் சுமந்துகொண்டு

புல் மேயவும் தயாரென்பது போல இருக்கிறது புலி

பசுமாட்டின் நிழலில் சிங்கம் இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தது

கரடியும் குரங்கும் முகத்தோடு முகமுரசிக்

விளையாடும் பாவனையில் இருந்தன

காந்தியின் கையில் துப்பாக்கியைக் கொடுத்துவிட்டு

புல்லாங்குழல் வாசித்துக்கொண்டிருந்தான்

வேட்டைக்காரன் ஒருவன்

காட்டெருமை ஒன்று தாயின் கரிசனத்தோடு

ஓநாய்க்குட்டியை நாவால் தடவிக்கொடுக்கிறது

ஆசியர் பொம்மைக்குப் பாராமுகமாய் நிற்பது

யூகேஜி போகும் கபிலனாகத்தான் இருக்க வேண்டும்

தவயோகி ஒருவர் நடனமாதரில் லயித்திருக்க

தலையை ஆட்டி ஆட்டிச் சிரிக்கிறது

தலையாட்டிப் பொம்மை

ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப் பறந்துகொண்டிருக்கின்றன தட்டான்கள்

மணிப்புறாவின் லாகவத்தோடு எழும்பிப் பறக்கிற

என் நிலத்துக்கு ஆனந்தி என்று பெயர்ச் சூட்டியிருந்தேன்

அதனால்தான் அது மேலெழும்பி மிதக்கும்

பாக்கியம் பெற்றதோ என்னவோ

அதனால்தான் அத்தனை வனப்போ செழிப்போ

தட்டான்கள் தாழப் பறந்தால் மழை வரும் தெரியுமா என்ற

ஆனந்தியின் இமைகளிலிருந்து

முதன்முதலில் தட்டான்கள் பறந்தபோது

எனக்குள் மழைவரும் போலிருந்தது

தட்டான்கள் குறுக்கும்நெடுக்குமாகப் பறப்பது

காற்றின் பக்கங்களில் கோட்டோவியம்

வரைவதாகும்போல என்றால்

ஆமாம் அப்படித்தான் என்று

பார்வையாலே தட்டான்மாலை வரைவாள்

பறக்கும் தட்டான்பூச்சிகளுக்குச் சங்கடம் தராமல்

மிதந்துகொண்டிருக்கிறது நிலம்

ஆனந்தி பெயரைச் சொல்லி விதைப்பதும்

ஆனந்தி என்று சொல்லி அறுப்பதும்

மகசூலை அதிகரிக்கச் செய்யும்

விவசாய முறையாயிருந்தது

நிலத்துக்கு நடுவே நட்டுவைக்கப்பட்டிருக்கும்

பொம்மையின் வாயிலிருந்து வைக்கோல் பிதுங்க

தலை தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறது

காரணம் ஆனந்தியில் வாத்ஸல்யம்

அந்த நிலத்தின் மீதில்லை இப்போது

நிலத்தின் பொருட்டில்லை

ஆனந்தியின் பொருட்டு அந்த நிலத்தின் மீது

தாழப் பறந்துகொண்டிருக்கின்றன

தட்டான்கள்

கிணற்றுக்குள் தழும்பும் கேவல்

எருக்கம்புதர்கள் மண்டிக்கிடக்கும்

இந்த வீடு மட்டும்தான் ஒருகாலத்தில்

வசீகரமிக்கதாக இருந்தது

ஒளிபொருந்தியதாகவும் இருந்தது

அந்தத் தெருவிலேயே

புறா வளர்ந்த அந்த வீடுதான்

ஓர் இறகுபோல மேலெழும்பிப்

மிதப்பதாகவும்

லயத்தோடு கசியும் இசைதான்

வீடாகிவிட்டதாகவும் தோன்றும்

இந்த வீட்டின் துளசி வாசத்தில்

மயங்கிய

பதின்பருவத்துத் தடயங்கள்

இவ் வீட்டைப்போலவே

சிதிலமாகிவிடவில்லை இன்றும்

புறாக்கள் இரையுண்ட

அவ் வீட்டின் கிணற்றடி

எப்படிப் பார்க்கும் தைரியம்

நரைக்குக்கூட இல்லை

அதற்குள்

தேங்கி இருண்டிருப்பது

தண்ணீரல்ல

உன் கேவல்

தரைதட்டுதல்

கார் பொம்மையை உருட்டிக்கொண்டு

நடுசாமத்தோடு விளையாடும்

மகனை அதட்டி

உறக்கத்தில் ஆழ்த்திவிட்ட

அப்பாவுக்குத் தெரியாது

அவன் கனவுக்குள் நிகழ்ந்துவிட்ட

போக்குவரத்து நெரிசலில்

அதே காரில்

தாம் புழுங்கித் தவித்து

தரைத்தட்டி நிற்கிறோம்

என்பது

குதிரைக்குக் கொம்பு முளைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது

இரண்டு வயது நிரம்பி

வழிந்துவிடத் துடிக்கும்

அந்தச் சின்னஞ்சிறு சிறுவனின்

கண்களிலிருந்து கண்ணீர்

வழிந்துவிடத் துடித்து

கடைசியில் புகாராக

மாறிவிடுகிறது அப்பாவிடம்

அண்ணன்

தன் குதிரை பொம்மை கொண்டு

உதைத்துவிட்டதைச்

சொல்லத் தெரியாது

திணறலோடு இறுதியில் சொல்லிவிடுறான்

மாடு முட்டிவிட்டதாக

குற்ற உணர்ச்சியில்

குதிரைக்குக் கொம்பு முளைக்க

ஆரம்பித்துவிட்டது

இருக்கலாம்

உச்சி ஆகாயத்துக்குப் பக்கத்தில்

காற்றுவெளியில் நிச்சலனமுற்று

நீந்திக்கொண்டிருக்கும்

அந்தப் பருந்து,

நடுநெற்றியில் தீயெரிய

போதிமரத்தடியில்

ஆழ்நிஷ்டையிலிருக்கும்

சாக்கிய புத்தனின்

மனமாகவும் இருக்கலாம்

அதுவாக இருக்கிறது அது

மூதாதையரடி மூதாதையராக அது

அவனிடம் \ அவளிடம் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது

புற்றுக்குள் நுழைந்துவிட்ட எலி

பாம்பு கண்டதும் பதறித் திரும்புமே

அந்தப் பதட்டத்தோடே வைத்திருக்கிறது

எப்போதும்

காய்ந்தெரிக்கும் கோடையின் மாநகரச் சாலையில்

கானலெனப் பிசுப்பிசுக்கிறது

நீருக்கேங்கி வெடிப்புறும் கரம்பையில்

சிலுசிலுவெனக் கசியும் ஈரமாகிறது

மேனியை யாழ்க்கம்பியாக்கி

மீட்டெடுக்கும் இசையில் களிப்புறுகிறது

அந்த இசையில் உலாத்துகையில்

அவன்\அவள் பறவையாவது நிச்சயம்

அல்லது சிறகளாவது முளைக்கும்

கிளையிலிருந்து கழன்றுவிட்டப் பழமாக

உதடுகளுக்கு எட்டாத முத்தமாக

நடுநிசியில் இளம்விதவை தலைக்கு ஊற்றும் நீராக

சீறும் நாகம் கக்கும் முதல் துளி விஷமாக

யாவுமாகவும் இருக்கிறது

இல்லை யாவுமற்று

அதுவாகவே இருக்கிறது அது

ஆயிற்றா?

முக்காலத்திலும் கால் பரப்பியிருக்கும்

முனிவனிடம் வந்தது புழுவொன்று

சுவாமி எம்மை கோழி செய்வீரா

கோழிகளெல்லாம் கொத்திக் கொத்தி

சித்திரவதைக்கின்றன

முறுவலித்துக்கொண்டே சொன்னான் முனி

செய்தோம்

ஆயிற்று புழு கோழியாக

கோழியை விரட்டிக் கடித்தது கடுவன்பூனை

மீண்டும் முனிவன் காலடி வந்தது கோழி

சுவாமி எம்மை பூனை செய்வீரா

செய்தோம்

சிறகுகள் உதிர உதிர

மெதுகால்களில் நகங்கள் முளைத்து

பூனை பிரசன்னமானது

பட்டுமேனி உதறி சோம்பல் முறிக்கையில்

கடைவாயில் எச்சிலொழுக நாய் நெருங்கியதும்

விதிர்விதிர்த்தது பூனை

மீண்டும் முனிவனிடம்... மீண்டும் செய்தோமென்றான்

பூனை நாயாகிப் பூரித்தது

நாயின் ராஜநடை மனிதன் எறிந்த கல்லில் இடற

ஓலமிட்டபடி ஓடிவந்த நாய்

எம்மை மனிதனாக்கினால் நல்லது

ஆக்குவீரா முனிவனே என்றது

ஆயிற்று நாய் மனிதனாக

அநாதையாக இறந்துகிடந்தவனை

புழுக்கள் மொய்த்துக் கிடந்தன

பார்த்த மனிதன் பதறினான் முனியிடம்

முனியே...

எம்மை புழுவாக்கிவிடும் என்றபோதே

மனிதன் புழுவானான்

மீண்டும் முறுவலித்தான் முனி

ஆயிற்றா?

முறுவல்

நிறைசூலியான பசும்நாற்றுகளில் திகைந்துவிட்ட

புகையான் குறித்து அங்கலாய்க்கும்

விவசாயி போலிருந்தது

வண்டல் வண்டலாய்ப் பெருக்கெடுத்த

உன் சோக முறுவல்

நீர்ப்பெருக்கத்தில் சலசலக்கும் வாமடையென

மனம் சஞ்சலத்தில் சப்தித்துத் திணறுகிறது

தூர்களிடை நெளிந்தூரும் நாகத்தின்மீது

தவறிவிழுந்து அரற்றுகிற தவளையாய்

காற்றில் சிதறியலையும் உன் பார்வையில்

அச்சமுறுகிறேன்

விஷந்தேக்கித் திரியும் நட்டுவாகளிக்கு

வழிவிட்டு வரப்பிலிருந்து இறங்குவதென

இறங்கிவிட முடியுமாவென அறிந்தேனில்லை

உன்னிலிருந்து

பெருங்காற்றுக்கு வீழ்ந்துபட்ட கருவேலத்திலிருந்து

தனித்துக் கிளம்பிவிட்ட தூக்கணாங்குருவியின்

இருப்பை நினைவுறுத்தி ஊசலாடும் கூட்டை

ஆறுதலாக்கிக் கொள்கிறது பொழுது

முதிர்ந்தும்முதிராத முலைகளின்

இளஞ்சூட்டுக்கு இணக்கமாய்

சூடும் சுவையுமுடைய உன் முறுவலைப்

பத்திரப்படுத்துகிறேன்

நடுக்கமுறும் எனது கூதிர்காலத்தை

பொதிந்து வைக்கலாமென்று