19 March, 2012

சலனித்தல்


தண்ணீரைத் துளைத்துத் தொங்கும் தூண்டிலில்

துடிக்கும் புழுவை

முள்ளில் மாட்டிக்கொள்ளாமல்

கவ்வி இழுப்பதுபோன்ற கனவிலிருந்த சினை மீன்,

கொத்தித் தூக்கிய கொக்கின் தொண்டையில்

இட வலமென அசைகிறது முள்ளாய் மாறி

அடிமேல் அடிவைத்து வெள்ளையாய்ச் சலனிக்கிறது

உறைந்திருந்த காலம்

3 comments:

ராமலக்ஷ்மி said...

மிக அருமை.

கீதமஞ்சரி said...

கொக்கின் வாய்க்குள் சினைமீனின் முயற்சி வெற்றியா தோல்வியா? விடையறியுமுன்னரே உறைந்துவிட்ட காலம் பதைக்கவைக்கிறது மனதை. அருமையான கவிதை.

சக்தி said...

ஒன்றைக் கொன்று ஒன்று வாழும்
வாழும் ஒன்றை வந்து ஒன்று கொல்லும்