02 May, 2017

இலக்கியவாதிகள் அரசாங்கத்தை ஆதரிக்கக்கூடாது - விகடன். காமில் வெளியான பிரபஞ்சனின் பேட்டி - கதிர்பாரதி

எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனின் எழுத்து வாழ்க்கைக்கு இது 55-வது ஆண்டு. இதைக் கொண்டாடும் விதமாக எழுத்தாளர்கள் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், பவாசெல்லதுரை, பதிப்பாளர் வேடியப்பன் ஒருங்கிணைப்பில், ஏப்ரல் 29-ம் தேதி சென்னை ரஷ்யன் கல்ச்சுரல் சென்டரில் மிகப்பெரிய இலக்கிய விழா நடக்க இருக்கிறது. விழாவில் எழுத்தாளர் பிரபஞ்சனின் படைப்புகள் வெளியீடு, ரூபாய் 10 லட்சம் நிதியளிப்பு, ஆவணப்படம் திரையிடல், நாடக அரங்கேற்றம், எழுத்தாளர்கள் உரை... என ஓர் இலக்கியத் திருவிழாவே நடைபெற இருக்கிறது. தமிழ் இலக்கியத்தின் சகல வடிவங்களிலும் இயங்குகிற முன்னோடி எழுத்தாளரான பிரபஞ்சனின் பிறந்த நாளான இன்று அவரோடு பேசினேன்...

``பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள் சார்...’’

``நன்றி... இந்த நாளில் அப்படி ஒன்றும் விசேஷம் இல்லை. பிறந்துவிட்டோம். அதனால் இந்த நாள் வரும்; போகும். அவ்வளவுதான். ஆனால், நண்பர்களோடு இணக்கமாக இருக்க இன்னும் ஒரு நாள் கிடைத்திருக்கிறது. அதுதான் இதில் இருக்கும் மகிழ்ச்சியே.’’

``ஆரம்ப கால எழுத்து வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான நிகழ்வாக எதைச் சொல்வீர்கள்?’’

``1961-ம் ஆண்டு நான் எழுத ஆரம்பித்தேன். 1982-ம் ஆண்டுதான் என் கதைகளைப் புத்தகமாக பார்க்க முடிந்தது. 8-ம் வகுப்பு படிக்கும் காலத்தில்தான் புதுமைப்பித்தன் எழுத்துக்கள் என்னிடம் வந்தன. அல்லது அவற்றை நான் அடைந்தேன். புதுச்சேரியின் `கலைக்கோயில்’ பத்திரிகை ஆசிரியர்தான் புதுமைப்பித்தனை எனக்குக் கொடுத்தார். அதுவரை புதுமைப்பித்தனை யார் என்றே எனக்குத் தெரியாது. அதற்கு முன்பு வரை
என் எழுத்தாளர்கள் அகிலனும் நா.பார்த்தசாரதியும்தான். ஆனால், புதுமைப்பித்தன் எழுத்துக்களை வாசிக்கத் தொடங்கிய பிறகு, எனக்கு அவர் வித்தியாசமாக இருந்தார். கையில், அகங்கை புறங்கை என இரண்டு உண்டு. அதுவரை அகங்கையை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். புதுமைப்பித்தன்தான் புறங்கையை எழுதிக் காட்டினார். இதைத்தான் முக்கியமான நிகழ்வாகச் சொல்லவேண்டும்.’’

``காவிரிக்கரை எழுத்தாளர்களோடு நெருங்கிப் பழகியிருக்கிறீகள அல்லவா அந்த அனுபவம் சொல்லுங்கள்?’’
``என் தஞ்சை வாழ்க்கை 1965-ம் ஆண்டு ஆரம்பித்தது. அப்போது அதிர்ஷ்டவசமாக எழுத்தாளர்கள் தி.ஜானகிராமன், எம்.வி.வெங்கட்ராமன், கரிச்சான்குஞ்சு ஆகியோரைச் சந்திக்கவும் அவர்களோடு நட்பாடவும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. தி.ஜானகிராமன் மகாகலைஞன். ஆனால், அதைப் பற்றிய எந்தப் புரிதலும் அகங்காரமும் அவருக்கு இல்லை. டிபன், காபி, மனித வாழ்க்கை, மிராசுகளின் பெண்கள் சார்ந்த ஈர்ப்புகள், காவிரியில் தண்ணீர் ஓடுகிற வைபவம்... இவை போன்ற எளிய விஷயங்களைத்தான் அவர் சிலாகித்துப் பேசுவார். அவர் கதைகள் குறித்த விமர்சனம் போன்ற ஏதோ ஒன்றை நானும் தஞ்சை ப்ரகாஷும் ஆரம்பிப்போம். `அதை விடுங்கள் சார்... அவை எல்லாம் நேற்றின் விஷயங்கள். நாளை எழுதப்போகும் கதைகளை மனதுக்குள் வார்த்தை வார்த்தையாக எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். இன்றைக்கு சாயங்காலம் எந்த ஹோட்டலில் இட்லி சாப்பிடப்போகலாம் என்று சொல்லுங்கள்’ என்பார். ஆனால், உலகத்தின் மிகச் சிறந்த எழுத்தாளர்களை அவர் அறிவார். தன் படைப்புகளை அவர்களோடு ஒப்பிட்டு மனசுக்குள் மார்க்  போட்டுக்கொள்வார். ஆனால், எதையும் பேசமாட்டார். என்னுடைய `பிரும்மம்’ கதை, தி.ஜானகிராமன் கணையாழி ஆசியராக இருந்தபோது அதில் பிரசுரமானது. அது அவருக்கு மிகவும் பிடித்த கதை. அந்தக் கதை பிரசுரத்தைக் கொண்டாட, அன்று மாலை 4 மணிக்கெல்லாம் என்னை வரச் சொல்லி, திருவல்லிக்கேணி ரத்னா கஃபேயில் ஸ்வீட், காரம், காபி வாங்கிக்கொடுத்துக் கொண்டாடினார். நான் புகழப்படும்போதெல்லாம், எனக்கு புளகாங்கிதமோ ஆணவமோ வருவதில்லை. காரணம், தி.ஜானகிராமனை நான் பார்த்துப் பழகியிருந்ததுதான். எழுத்தாளர் எம்.வி.வெங்கட்ராமன் கடல்போன்ற ஆழமுடையவர். அவருடைய சொத்து, பொருளாதாரம் எல்லாம் வீழ்ச்சியடைந்த ஒரு காலகட்டத்தில்தான் நானும் தஞ்சை ப்ரகாஷும் அவரைச் சந்தித்தோம். அந்த இழப்பின் சுவட்டை நாங்கள் அறியாவண்ணம் சிரித்துச் சிரித்துப் பேசினார். பிறகுதான் அவரின் மாபெரும் இழப்புகள் குறித்து நாங்கள் அறிந்தோம். பிற எழுத்தாளர்கள் மீது காழ்ப்போ வெறுப்போ இல்லாமல் அவர், தன் மனதைப் பக்குவம்செய்து வைத்திருந்த விதம் எனக்கு இப்போதும் ஆச்சர்யம் தருகிறது. எழுத்தாளர் கரிச்சான்குஞ்சு மகத்தான சம்ஸ்கிருத அறிஞர். அவருடைய மேதமைத்தனத்தை வெளியிட வாழ்க்கை அவரை அனுமதிக்கவே இல்லை. அது குறித்து அவருக்கு நிறைய சோகங்கள் உண்டு. அவரிடம் இருந்து, வேதத்தில் சில உபநிஷத்துக்களை நான் அறிந்துகொண்டேன். சாதனையாளர்களை நான் சந்தித்தவரை, அவர்கள் பல நல்ல விழுமியங்களோடு தங்கள் வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்கள். நான் பெருமையாகச் சொல்லவில்லை... இவர்கள் போன்றவர்களின் அடியையொற்றி மேன்மையான மனிதனாக வாழ வேண்டும் என்பதே இந்த அரைநூற்றாண்டு எழுத்து வாழ்வு எனக்கு கற்றுத்தந்திருக்கிறது.’’

``புதுச்சேரிபோலவே உங்களுக்குச் சென்னையும் பிடித்தமான ஊர்... சென்னை இலக்கிய வாழ்வில் உங்களால் மறக்க முடியாத எழுத்தாளர் யார்?’’

``ஜெயகாந்தன். நான் அவரிடம் கூர்ந்து கவனித்த ஒன்று... எந்த நிலையிலும் அவர் பெண்கள் குறித்து இழிவாகவும் மரியாதைக் குறைவாகவும் பேசவே மாட்டார். பரப்பைக் கிளப்பிய அவருடைய `அக்கினிபிரவேசம்’ கதைக்கு எதிராக ஒரு பெண் எழுத்தாளர் கதை எழுதினார். ஜெயகாந்தன் மடத்தில் அந்தப் பெண் எழுத்தாளர் குறித்து மிக மோசமாக விமர்சனம் செய்தார் ஒரு தோழர். உடனே பொங்கியெழுந்த ஜெயகாந்தன், `வெளியே போங்கள்’ என்று அவரைக் கத்தித் தீர்த்துவிட்டார். அதன் பிறகு அவரை நான் ஜெயகாந்தன் மடத்தில் பார்த்ததே இல்லை. அப்புறம் அசோகமித்திரனைச் சொல்ல வேண்டும். நான் 61-ல் எழுத ஆரம்பித்து, 82-ல் அதைப் புத்தகமாகக் கொண்டுவந்தபோது, அறிமுகமே இல்லாத எனக்கு அழகான முன்னுரை ஒன்றை எழுதிக்கொடுத்தவர் அசோகமித்திரன். இவர்களிடம் இருந்து நான் பெற்றுக்கொண்டது... புதிதாக தமிழுக்கு எழுத வருகிற தகுதிவாய்ந்த எந்த எழுத்தாளரையும் வரவேற்று, அவருக்கு ஆதரவான அபிப்ராயத்தை எழுத வேண்டியது மூத்த எழுத்தாளராக என் கடமை என்பதைதான்.’’

  ``இப்போதைய இலக்கிய போக்குகள் குறித்து என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள்?

``எனக்கு சில வருத்தங்கள் இருக்கின்றன. நானறிந்த மட்டில் மிக முக்கியமான கவிஞர்கள், கதையாளர்கள் என இருபது பேரையாவது சொல்லிவிட முடியும். ஆனால், அதைப் பற்றி எல்லாம் எந்த விதமான எழுத்தும் பேச்சும் தமிழில் இல்லை. சக எழுத்தாளர்களைத் தூஷிப்பதும் புறக்கணிப்பதும் அதிகமாகிவிட்டது. அவர்கள் குறித்து மௌனம் காப்பதன் மூலம் ஆழமாகப் புறக்கணிக்கும் போக்கு காணப்படுகிறது. பெண்கள் எழுத வந்தால் ஆண்கள் கோபப்பட எந்தவித நியாயமும் இல்லை. எல்லாவற்றையும்விட மிகப்பெரிய இழிவு, தன்னைத்தானே மிகப்பெரிய எழுத்தாளர் என்று சொல்லிக்கொள்வதுதான். இவை எல்லாம் இலக்கியம் சார்ந்த எந்த விதமான நல்ல பண்புகளையும் வளர்க்காது.’’

``உங்கள் இலக்கிய வாழ்வில் மிக முக்கியமான பழக்கமாக எவற்றைக் கடைப்பிடிக்க விரும்புகிறீர்கள்?’’

``மூன்று விஷயங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று... எந்தச் சூழ்நிலையிலும் என்னைப் பற்றிய பெருமித உணர்வை அடையக் கூடாது. இரண்டு... எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் சக எழுத்தாளனைக் காழ்ப்புஉணர்ச்சியோடு அணுகவோ, வெறுப்பு கொண்டு தூஷிக்கவோ புறக்கணிக்கவோ கூடாது. மூன்றாவது... இன்று வெளிவரும் ஒரு புதிய எழுத்தாளனின் படைப்பை நாளையே படித்துவிட வேண்டும்.’’

``வேறு எந்த இந்திய மொழிகளைக் காட்டிலும் மிகக் காத்திரமான படைப்பாளிகள் தமிழ் மொழியில் உண்டு. ஆனால், அகிலன், ஜெயகாந்தன் தவிர வேறு எவருக்கும் ஞானபீடம் விருது வழங்கவில்லை. இந்தப் பாரபட்சம் ஏன்?’’

``ஞான பீட விருது கமிட்டியில் மிக முக்கியஸ்தராக இருந்த கன்னட எழுத்தாளர் யூ.ஆர்.அனந்தமூர்த்தியிடம், இது குறித்த என் ஆதங்கத்தைச் சொன்னேன். அப்போது அவர் சொன்னார்... `மலையாளம், கன்னடம், வங்காளம்... மொழி எழுத்தாளர்கள், அவர்கள் ஊரில் பகையாக இருந்தாலும், விருது விஷயம் என்று வரும்போது எங்கள் மொழி எழுத்தாளர்களுக்கே கொடுக்க வேண்டும் என்று வாதிடுகிறார்கள். ஆனால், தமிழ்நாட்டு எழுத்தாளர்கள் மட்டும் எதுவும் சொல்லாமல் மௌனமாகத் திரும்பிவிடுகிறார்கள்’ என்றார். அவர் இப்படிச் சொன்னதில் எனக்கு எந்த ஆச்சர்யம் இல்லை. ஏனெனில் நமது எழுத்தாளர்கள் குறித்துதான் நமக்குத் தெரியுமே. தமிழ்ச் சிறுகதை நூற்றாண்டான இந்த ஆண்டில் தமிழின் சிறந்த
25 சிறுகதைகளைத் தொகுத்து புத்தமாகக் கொண்டுவரலாம் என்று நானும் எஸ்.ராமகிருஷ்ணனும் முடிவுசெய்திருக்கிறோம். இதை முதலில் தமிழர்கள் வாசிக்க வேண்டும். பிறகு இது ஆங்கிலம், பிரெஞ்சு, ஜெர்மன், ஸ்பானிஷ் போன்ற உலக மொழிகளிலும் வர இருக்கிறது. அதற்கான வேலையை ஆரம்பித்துவிட்டேன். தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் இந்த ஆண்டு டிசம்பர் மாதமே கொண்டுவர வேண்டும் என்பது எங்கள் திட்டம்.’’


``நீங்கள் எழுத்தாளர் மட்டுமல்ல பத்திரிகையாளராகவும் பணியாற்றியிருக்கிறீர்கள்... அந்த அனுபவம் சொல்லுங்கள்?’’

``தமிழில் வெளிவருகிற எல்லா பிரபல எல்லா முன்னணிப் பத்திரிகைகளிலும் வேலைபார்த்திருக்கிறேன். ஆனால், எந்தப் பத்திரிகையிலும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு மேல் வேலை பார்த்ததில்லை. 1990-ம் ஆண்டோடு என் பத்திரிகை உலக வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. எனக்கு பத்திரிகை வேலை தெரியாமல் இல்லை. பத்திரிகை தலைமையோடு நான் நட்போடு இருப்பதையும், அந்தத் தலைமையால் நான் மதிக்கப்படுவதையும் சக ஊழியர்களால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாமல் ஏதாவது சூழ்ச்சி செய்துவிடுவார்கள். அதில் மாட்டிக்கொண்டு கொதிப்பேறி வெளியேறிவிடுவேன். மேலும் இயல்பிலேயே என்னால் ஒரே வேலையைத் திரும்பத் திரும்பச் செய்ய இயலாது. மற்றபடி கொடுத்த வேலையைச் சிறப்பாகவே செய்திருக்கிறேன் என்ற திருப்தி இப்போதும் எனக்குண்டு. ஒரு பத்திரிகையை விட்டு வெளியேறி, வேலைக்காக அடுத்த பத்திரிகையின் கதவைத் தட்டும்போதும், கசப்பான கடந்த காலம்தான் இங்கும் நிகழப்போகிறது என்றும் தெரியும். ஆனாலும், லௌகீகப் பிடுங்கலுக்காக அதைப் பொறுத்துக்கொண்டேன். தவிர உள்ளடகத்தில் ஏதும் செய்துவிடாமல் பெண்களின் முகத்தைத் தவிர வேறு எதையும் அட்டைப்படமாகப் போடாத பத்திரிகையில், பிரபஞ்சனுக்கு என்ன வேலை இருக்கிறது. இதில் சில விதிவிலக்குகளும் உண்டு.’’

``கருணாநிதி, ஜெயலலிதா இருவரின் அரசியலையும் கடுமையாக விமர்சித்தவர் நீங்கள். இப்போது ஜெயலலிதா உயிரோடு இல்லை. கருணாநிதி அரசியலில் ஆக்டிவ்வாக இல்லை. இவர்கள் இல்லாத தமிழக அரசியல் குறித்து உங்கள் எண்ணம் என்ன?’’
``தமிழருக்கு வாய்த்த உண்மையான அரசியல் இருண்ட காலம் இதுதான். எந்த ஓர் அரசியலும் ஒரு தத்துவத்தின் மேல்தான் இயக்கப்படுகிறது. தமிகத்தைப் பொறுத்தவரை கம்யூனிஸ்ட்களுக்கும், திராவிட அரசியலுக்கு இந்தத் தத்துவப் பின்புலம் உண்டு. இதில் கருணாநிதி அரசியல் மீது எனக்கு கடும் விமர்சனம் உண்டுதான். ஆனாலும், சில திராவிடத் தத்துவப் பினபுலத்தோடு அரசியல் நடத்தினார் கருணாநிதி. இதற்குப் பிறகு வந்தவர்கள் சொந்த பகையின் மீதும், தனிமனித வெறுப்பின்மீது மட்டுமே அரசியலைக் கட்டினார்கள். இங்கேதான் தமிழனின் அரசியல் வீழ்ச்சி அதிகரிக்க ஆரம்பித்தது. ஆனால், இது இப்படியே போகாது. கட்சிகளை நம்பாமல் மக்கள் அரசியலைக் கையில் எடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இதற்கு உதாரணங்கள்தான் மாணவர்களின் மெரினா போராட்டமும் விவசாயிகளின் டெல்லிப் போராட்டமும். மக்களே சிறந்த அரசியல்வாதிகளின் போர்க்குணங்களோடு அரசியலை நடத்த ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். இதைப் பார்த்து அரசியல் கட்சிகள் நடுங்கத் தொடங்கிவிட்டன என்பது உண்மை.’’

``எப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு தமிழகத்தில் குடிதண்ணீர் தட்டுப்பாடு தாண்டவமாடுகிறது. ஆனால், தமிழக அரசு `குடி’க்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து டாஸ்மாக்குகளைத் திறக்கத்தான் முனைப்பு காட்டுகிறது. இது எங்கே போய் முடியும்?’’
``குடி தண்ணீர் தட்டுப்பாடு, தமிழக நதிகள் வறண்டுபோனது எல்லாம் இயற்கையால நிகழ்ந்த பிழை இல்லை. அரசியல் செயற்கையாக நிகழ்த்திய பிழை. 1965 – 1975 காலகட்டத்தில் தஞ்சையின் ஐந்து நதிகளும் கரைபுரண்டு ஓடின. ஆனால், இப்போது வறண்டு கானல் நீர்தான் ஓடுகிறது. இந்த வறட்சியைப் பயன்படுத்தி மணல் மாஃபியாக்கள் உருவானது தமிழகத்தின் இன்னொரு சாபக்கேடு. இவ்வாறாக தமிழகம் வறண்டுபோகும் என்பதை 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே கணித்துதான் தமிழக நதிகளை இணைக்கச் சொல்லி குரல்கள் எழுந்தன. அதைச் சுலபமாகவும் நிகழ்த்தியிருக்கலாம். ஆனால், அப்போது ஆண்ட கட்சிகள் இதில் ஆர்வம் காட்டாததுதான் இந்த வறட்சிக்கு முக்கியக் காரணம். இதை கேரளமும் கர்நாடகமும் பயன்படுத்திக்கொண்டு, தாங்கள்தான் தண்ணீருக்கு எஜமானர்கள்போல நடந்துகொள்கிறார்கள். அரசியல் லாபத்துக்காக மத்திய அரசு கண்மூடி நடிக்கிறது. குடிதண்ணீருக்கு அலைகிறபோக்கும், குடிக்க சாராயக் கடைகளைத் திறப்பதும் எதிர்முனைகள். இரண்டுமே பணத்தையும் பலத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டவை. டாஸ்மாக் கடையைத் திறக்காதீர்கள் என்று போராடிய பெண்களை காவல் துறை அதிகாரி ஓங்கி அறைகிறார். அது அவரது கை அல்ல... அரசாங்கத்தின் கை; அதிகாரத்தின் கை... மக்களின் போராட்டாத்துக்கு எதிராக அந்தக் கை தானாகவே ஒடிய வேண்டும். அப்போதுதான் காலம் விடியும்.’’

‘`அத்துணை நாசக்காரத் திட்டங்களை எல்லாம் தமிழகத்தில் மட்டுமே செயல்படுத்த மத்திய அரசு நினைப்பதற்கு வரலாற்று ரீதியான காரணம் இருக்கிறதா?’’

``இந்திய சுதந்திரப் போராட்ட வரலாற்றுக் காலம் தொட்டே தமிழர்கள் வஞ்சிக்கப்படுகிறார்கள் என்று சொன்னால் அதிர்ச்சியாக இருக்கும். ஆனால், அதுதான் உண்மை. இந்திய சுதந்திரப் போராட்டம் முதலில் வேர்கொண்டது தென்னிந்தியாவில்தான். குறிப்பாக தென் தமிழகத்தின் பூலித்தேவன் ஆரம்பித்துவைத்தான் என்பது வரலாறு. ஆனால், அதை இந்த வரலாற்றை எழுதுபவர்கள் அவ்வளவாகக் கவனத்தில் கொள்ளமாட்டார்கள். காந்தி தண்டி யாத்திரை போகும்போது கூடப்போனவர்கள் பற்றிக்கூட குறிப்புகள் இருக்கும். ஆனால், வ.உ.சி-யின் தியாகத்தைப் போனாபோகுது என்றுதான் ஒப்புக்கொள்வார்கள். அதனால்தான் அன்றைக்கு `வடக்கு வாழ்கிறது தெற்கு தேய்கிறது’ என்றார்கள். ஆனால், வடக்கோடு சரமரசம் செய்துகொண்ட பிறகு தெற்கு செழிக்கும் என்று நினைத்தார்கள். ஆனால், குறிப்பிட்ட சிலரே செழித்தார். மாநில நலன்கள் காவுகொடுக்கப்பட்டன. எப்போதுமே இந்திய பிரதமர்களுக்கு தமிழ்நாடு இந்தியாவில்தான் இருக்கிறது என்ற என்பதை ஏதாவது ஒரு போராட்டம் மூலம் நினைவுப்படுத்திக்கொண்டு இருக்க வேண்டி இருக்கிறது. தவிர தேசிய அரசியலில் முக்கிய ஆளுமையாக காமராஜர், கருணாநிதி போன்றோருக்குப் பிறகு வேறு எந்தத் தமிழரும் ஆதிக்கம் செலுத்தவில்லை என்பதும் ஒரு காரணம். தமிழக விவசாயிகளின் டெல்லிப் போராட்டத்தை அனைத்துத் தமிழகக் கட்சிகளும் கூர்மைப்படுத்தி மத்திய அரசுக்கு நெருக்கடி கொடுத்திருக்க வேண்டும் அல்லவா? ஏன் அது நடக்கவில்லை. தமிழக பாஜக, விவசாயிகளைச் சந்திக்கச் சொல்லி பிரதமருக்கு அழுத்தம் கொடுத்திருக்க வேண்டுமே... ஏன் செய்யவில்லை. இப்படி நடக்காத வரை தமிழகத்தை நோக்கி இன்னும் அணு உலைகள் வரும். நெடுவாசல் மற்றும் நியூட்ரினோ போன்ற திட்டங்கள் தமிழகத்தை நஞ்சாகத் தீண்டிக்கொண்டேதான் இருக்கப்போகின்றன.’’

``இந்தப் போராட்டங்களில் இலக்கியவாதிகளின் பங்கு என்னவாக இருக்க வேண்டும்?’’
‘`எனக்கு இலக்கிய நண்பர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்... நாம் மக்களின் போராட்டங்களில் இணைந்து பங்கெடுத்து நம்மால் இயன்றதை முடிந்த வரை மக்களுக்கு செய்ய வேண்டும். அப்படிப் பங்கெடுக்காவிட்டாலும் பராவயில்லை. மக்களின் உரிமைக்கு எதிராகச் செயல்படுகிற அரசாங்கத்தை ஆதரித்துவிடக் கூடாது. ஏனெனில், படித்தவன் பாவம் செய்தால் போவான், போவான் அய்யோ என்று போவான்.’’

``தமிழகத்தை பெரியார் மண் என்கிறோம். ஆனால், ஆவணக்கொலை என்ற அவலம் இப்போது இங்கு அதிகரித்துக்கொண்டு வருகிறதே?’’

``இந்திய சமூகத்தில் சாதிய மேல் - கீழ் மனோபாவம் கடந்த எல்லா நூற்றாண்டுகளிலும் இருக்கவே செய்தது. அது தாழ்த்தப்பட்டவர்களைக் கொலையும் செய்தது. ஏதோ சமூகத்தின் ஒரு பக்கம் மட்டும் கெட்டுவிட்டது என்று நினைக்காதீர்கள். ஒட்டுமொத்த பக்கமும் கெட்டுவிட்டதன் அடையாளம் இது. முன்பெல்லாம் முன்மாதிரித் தலைவர்கள் என்று ஒரு பத்து இருபது பேரைச் சொல்ல முடியும். அவர்கள் சமூகத்தின் சமநிலை கெடாமல் முடிந்தவரை பார்த்துக்கொண்டார்கள். இப்போது அப்படிப்பட்ட்வர்கள் இல்லை. எந்தத் துறையிலும் தியாகிகளோ, அர்ப்பண உணர்வுகொண்டவர்கள் குறைந்துகொண்டே வருகிறார்கள். இது ஆபத்தானது. ஒரு பழத்தின் ஒரு பக்கம் அழுக ஆரம்பித்ததும், அது பழம் முழுக்கப் பரவும் அல்லவா. அதுதான் இப்போது நடந்துண்டிருக்கிறது. முன்பெல்லாம் ஒரு லட்சம் என்பது பெரியத் தொகை. ஆனால், இப்போது ஆயிரம் கோடிகளில் ஊழல் நடக்கிறது. கடந்த பத்து இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சாதாரணமான ஒரு மணல், ஒரு மாஃபியா கும்பலை உருவாக்கும் என்று யாராவது நினைத்திருப்போமோ. சமூகத்தின் துரதிர்ஷ்டம் அதிகமாகிவிட்ட காலகட்டத்தில் நாம் வாழவேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டிருக்கிறதுபோல.’’

``சமீபத்தில் இந்திய அரசியல் மற்றும் சமூகத்தில் மதவாத சக்திகளின் ஆதிக்கம் அதிகரித்துவருவதும், முற்போக்கு சக்திகள் பலவீனப்படுவதும் நடந்துவருகிறதே இதை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?’’

``இந்த விஷயம் உண்மையாக எனக்குப் பயத்தை உருவாக்குகிறது. இந்திய தேசத்தை இந்து தேசமாக்கப் பார்க்கிறார்கள். இந்தியையும் சம்ஸ்கிருதத்தையும் முன்னிலைக்குக் கொண்டுவர நினைக்கிறார்கள். பசுமாட்டுக்குக் கொடுக்கும் மரியாதையை மனிதர்களுக்கு கொடுப்பதில்லை. பாபர் மசூதி இடித்து எத்தனை வருடங்கள் ஆகின்றன? உலகமே பரபரப்போடு உற்றுநோக்கிய நிகழ்வு அது. அது நிகழ்ந்து கிட்டத்தட்ட கால்நூற்றாண்டு ஆகிறது. ஆனால், அதில் சம்பந்தபட்டவர்களை நமது நீதி அமைப்பால் தண்டிக்க முடியவில்லை என்றால் இந்தியாவில் சட்டத்தின் ஆட்சிதான் நடக்கிறது என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? மதக் கலவரத்தைத் தூண்டி அடுத்த தேர்தலில் ஆட்சியைப் பிடிப்பதற்கான அத்துணை வேலைகளும் நடைபெற்றுவருகின்றன.  இடதுசாரிகள் உள்ளிட்ட அனைத்து முற்போக்கு சக்திகளும் ஒன்றிணைய வேண்டிய காலம் இது. மானுட நேசத்தையும் சத்தியத்தையும் மட்டும் ஏந்திக்கொண்டு மதவாத சக்திகளுக்கு எதிராக சகல வடிவங்களிலும் அவர்கள் போராட வேண்டும். இந்தியா என்பது மானுட மேன்மைக்கானவர்கள் வாழும் பூமி என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும். இதன் மூலம் மட்டுமே மதவாதச் சக்திகள் கட்டி எழுப்பும் ஆதிக்கக் கோட்டையில் இருந்து ஒவ்வொரு செங்கல்லையும் உருவ முடியும்.’’


06 March, 2017

ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள் (கவிதைத்தொகுப்பு) - கதிர்பாரதி விமர்சனம் - இமையம்


ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள் - படிக்கப்பட வேண்டிய கவிதைத் தொகுப்பு. தனக்கிருக்கும் அனுபவத்தை கவிதை வடிவில் சொல்வதற்கான திறனும், அதற்குரிய சொற்களும் கதிர்பாரதியிடம் இருக்கிறது. அதனால் இது படிக்கப்பட வேண்டிய கவிதைத் தொகுப்பாக இருக்கிறது.
ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள் தொகுப்பிலுள்ள ஒவ்வொரு கவிதையும் தனக்குள் ஒரு சம்பவத்தை, ஒரு கதையை கொண்டிருக்கிறது. எந்த கவிதையும் சொற்கள் தந்த மகிழ்ச்சியால், ஈர்ப்பால் எழுதப்படவில்லை. வாழப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட சிறுசிறு வலியை, இழப்பை, தத்தளிப்பை, கவிதையாக்கியிருக்கிறார். கவிதை எழுதுவதைவிட, சொல்லப்படாத வாழ்வின் சில சம்பவங்களை பதிய செய்வதில்தான் கதிர்பாரதிக்கு அக்கறை இருக்கிறது. இந்த அக்கறைதான் கவிதைக்கான மதிப்பைக் கூட்டுகிறது. வலுவிழந்த சொற்களின் கூட்டாகவோ, சேர்க்கையாகவோ, குவியலாகவோ இல்லாமல் இருப்பது கவிதைகளின் பலம். சொற்களைவிட சொற்கள் விவரிக்கும் உலகமும், சொற்களுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் உலகமும், அர்த்தமும்தான் முக்கியம். ஒவ்வொரு கவிதையும் தனக்குள் ஒருகதையை கொண்டிருக்கிறது. அந்த கதை நமக்குத் தெரிந்த கதையாக, நாமே அனுபவித்த, சந்தித்த, கேட்ட, வாழ்ந்த, மறந்துபோன பலவிசயங்களை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. இந்த நினைவூட்டலால் நமக்கும் கவிதைக்கும் நெருக்கமான ஒரு உறவு ஏற்படுகிறது. இந்த உறவை ஏற்படுத்திய விதத்தில்தான் கவிதைகள் உயிர் பெறுகின்றன.
காற்று அடிக்கிறது, வெயில் அடிக்கிறது, உடல் வலிக்கிறது என்று சொல்ல முடியும். காற்று எப்படியிருக்கிறது, வெயில் எப்படி இருக்கிறது, வலி எப்படி இருக்கிறது என்று விளக்கி காட்ட முடியாது. கவிதையும் அப்படித்தான். உணர மட்டுமே, மனதால், சிந்தனையால் அனுபவிக்க மட்டுமே முடியும். கவிதைக்கு உரை எழுதுவது, விளக்கம் சொல்வது ஏற்புடையது அல்ல. அது கவிதையின் அழகை குலைக்கிற செயலாகும். அதனால் ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள் கவிதை தொகுப்பில் மனதிற்கு இசைவான, மனதை தொந்தரவு செய்த கவிதைகள் நிறைய இருக்கின்றன. அவற்றின் தலைப்புகளில் சில.
இளைத்து கிடக்கிறது நிம்மதி’
ஆஸ்பெஸ்டாஸ் அம்பாள்’
பின் தங்கியவர்களின் உயரம்’
ஒரு குலத்துக் குரவையாக’
புன்செய் வெயிலாகும் முத்தம்’
ஐ லவ் திஸ் லவ்வபிள் இடியட்’
ச்ச்சியர்ஸ்’
கருவாட்டு ரத்தமூறிய இட்லி’
ஆல்த பெஸ்டின் புறவாசல்’
நீ வரவே இல்லை’
கவிதையை புரியாதவாறு எழுதுவது, புதியபோக்குகளின்படி, போக்குகளுக்காக எழுதுவதும் பெரிதல்ல. எளிமையாக எழுதுவதுதான், பிறருடைய சாயலின்றி எழுதுவதுதான், எளிதில் செத்துப் போகாத கவிதைகளை எழுதுவதுதான் கடினம். கதிர்பாரதியின் கவிதைகள், கவிதைகளின் தலைப்புகளும்கூட எளிமையாக எளிமையின் உள்ளார்ந்த பொருளில் இருக்கின்றன. இதுதான் எது கவிதை என்பதை நமக்கு சொல்வது.
கதிர்பாரதியின் கவிதைகள் நகர வாழ்வின் அகபுற நெருக்கடிகளைக் காட்டிலும் கிராமவாழ்வின் அசலான முகத்தை பதிவு செய்வதில்தான் அக்கறை கொண்டிருக்கின்றன. தனக்கு எது தெரியுமோ அதை எழுதியிருக்கிறார். எது தன்னை தொந்தரவு செய்கிறதோ அதை எழுதியிருக்கிறார். கட்டாயம் சொல்ல வேண்டும் என்பதை மட்டுமே எழுதியிருக்கிறார். அதையும் ஆர்ப்பாட்டமில்லாமல், பாசாங்கில்லாமல் ரசித்துரசித்து எழுதியிருக்கிறார். இந்தப் புள்ளியில்தான் எது கவிதை, எது கவிதையில்லை என்பது தீர்மானமாகிறது. கவிதையில் சொல்லவரும் அனுபவத்திற்கேற்ப சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். சொற்களை குவித்துவைத்துவிட்டு அதை அனுபவமாக மாற்றவில்லை கதிர்பாரதி. சொற்கள் முக்கியமல்ல. சொற்கள் சுட்டும் பொருள்தான் முக்கியம். சொற்கள் ஒரு நிலையில் கைக் காட்டி மரங்கள் மட்டுமே.
ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள் கவிதை தொகுப்பில் திரும்பத்திரும்ப அசைபோட வைத்த, நினைவுகொள்ள வைத்த சொற்கள் சில.
நிலமும் சொற்களும் வேறுவேறல்ல’
ஆசையை பற்றவைக்கிறது இரவு’
விழுகிறது கேள்விக் கல் ஒன்று’
பாவத்தின் பங்காளிகள் துரத்தி வருகிறார்கள்’
உங்கள் கைகளில் சுடர்கிறது - காதலின் தீபம் ஒன்று’
உழுது பயிர் செய்திருக்கிறேன் - உன் யவ்வனத்தை’
மௌனத்தை பற்றவைத்திருக்க’
ஒரு குளத்துக் குரவையாகத் துள்ளுகிறது - என் சொற்களின் கனவு’
கதிர்பாரதியின் கவிதைகளில் அது இருக்கிறது. இது இருக்கிறது என்று சொல்லமாட்டேன். அது இல்லை. இது இல்லை என்றும் சொல்லமாட்டேன். அவர் எழுதியது கவிதையாக, படிக்க வேண்டிய கவிதையாக இருக்கிறது என்று மட்டும் சத்தமாக சொல்ல முடியும். இன்று கவிஞராக இருப்பது பெரிய சாகசம். அந்த சாகசத்தில் கதிர்பாரதி, ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான் - தொகுப்பின் வழியாக வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்.
ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள் (கவிதைத்தொகுப்பு)
கதிர்பாரதி,
உயிர்மை பதிப்பகம்,
11/29, சுப்ரமணியம் தெரு,
அபிராமபுரம்,
விலை ரூ.85,

ஆண்டு - 2016

02 December, 2016

தழையப் பறக்கும் மொழித் தும்பிகள் * - கவிஞர் ஆத்மார்த்தி எழுதிய விமர்சனம்

"ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள்"

கதிர்பாரதியின் கவிதைத் தொகுதியை முன் வைத்து
****************************************************************************
உயிர்மை வெளியீடு
11/29 சுப்ரமணியம் தெரு அபிராமபுரம் சென்னை 600018
முதல் பதிப்பு
மார்ச் 2016
விலை ரூ 85
****************************************************************************
"மெசியாவுக்கு மூன்று மச்சங்கள்" என்கிற தனது முதல் தொகுப்பின் மூலமாக விருதுகளையும், பரிசுகளையும், பரவலான கவனத்தையும் பெற்ற கதிர்பாரதியின் 2வது கவிதைத் தொகுதி "ஆனந்தியின் பொருட்டுத் தாழப் பறக்கும் தட்டான்கள்". 
மண்ணுக்கும் மனிதனுக்குமான அந்தர நடனத்தை, விடுபடுதலை, சொல்லவொண்ணா வாதையை, வார்த்தைகளின் வழியே நெய்துதருகிற கவிதாமுயல்வுகள் இவை. மனிதனின் பின் நின்று இயக்கும் மூளையும், மனதும் போல, இக்கவிதைகளில் நிலம் மீதான கேவலும், ராட்சச வாய் பிளந்து மண்ணை அபகரித்துச் செல்லும் இன்றைய இந்த இப்பொழுதின் மண் மீதான் தீராப் பசியும்,தனித்த மனம் ஒன்றின் அலைதலும் மொழியினூடாக வெளிச்சொல்லத் தலைப்படுகின்றன.

"எனை நோக்கி  நீ வருகிறாய்
என்கிற நினைப்பே
பல பருவங்களைத் திறந்து விடுகிறது" 


கேளிக்கை, மனம் தடவல், தன்னைத் தானே வருடிக் கொள்ளுகிற பம்மாத்து, சுயபுலம்பல், இவை ஏதுமற்ற கதிர்பாரதியின் கவிதைகள் மொழியின்பால் நேர்ந்த மகா ஆறுதலும் கூட. தன்னாலான அளவு ஞாபகத்தின் சடை திறந்து, சிக்கு நீக்கி, பிரி கழுவி, எண்ணெய் பூசி, கூந்தல் பின்னி, மலர் சூட்டி, அவையொடு தானும் தன்னொடு அவையும் என நினைவேந்தலைப் பகிர்ந்து வைக்கிறார் கதிர்பாரதி. ச்சியர்ஸ், ஆல் தி பெஸ்ட், போன்ற சொல்லாடல்கள் கவிதையின் மீதான கதிர்பாரதியின் தன்பிடிவாதத்தை வெளிப்படுத்துபவை.நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய சொற்களைத் தேடியெடுத்துக் கவிதைப்படுத்துவதை ஒரு முறைமையாகவே வைக்கத் தலைப்படுகிற நவகாலத்தில் எந்தவிதமான தீர்மானத் திட்டங்களும். இன்றித் தானும் தன் சொற்களுமாய் விருப்பதிசையில் நகர்ந்துகொண்டே இருக்கிறார் கவிஞர் கருவாட்டு ரத்தமும், குள்ள நரியும், கிடாய் இடறிய கனவும், இன்ன பிறவுமாய் நம் எல்லாரின் பொருட்டும் தழையப் பறக்கின்றன மொழித் தும்பிகள். 

மழைத்துக்
கிளைத்துச்
சடைத்து
இப்போதுவரை
வெளுத்து வாங்குகிறது, 


            நுட்பமான கணங்களைக் கண்டறிந்து யாருமற்ற அன்பின் பிரதிவாதத்தை தன்னளவில் தன் கவிதைகளின் மொழிமௌன இத்யாதிகளால் ஏற்படுத்தி விட விழையும் கதிர்பாரதி எல்லோரும் எளிதில் கடந்து செல்கிற சிற்சில தருணங்களை வெகு இயல்பாகத் தம் கவிதைகளின் உள்ளே விரித்தெடுக்கிறார்.குழந்தைகளுக்காக ஊதிப் பெருக்கமடைகிற பலூன்களைப் போல அத்தருணங்கள் விரிகின்றன.கவிதை கோருவாரற்ற வினாக்களைக் காற்றெங்கும் திசையெங்கும் பரப்பிவைக்கிறது.
       இத்தொகுப்பில் இருக்கிற அமங்கலமாய்த் தொங்குதல் என்னும் கவிதை அன்பின் பொங்குநதியாய்ப் புறப்படுகிற செல்பேசி அழைப்பு அந்தமுனையில் எடுப்பாரன்றிக் கைவிடப்படுகையில் தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் அந்த நேசத்தைத் தூக்கிலிட்டுக் கூடவே நீங்களும் அமங்கலமாய்த் தொங்குங்கள் என்று நிறைகிற இடத்தில் வாசிப்பவனைச் சட்டென்று உள்ளிழுத்துக் கொண்டு அவரவர்க்கான பிரத்யேகங்களில் ஒன்றாக மாற்றமடைகின்றன.
                  கவிதை விரும்பிகளை எவ்விதத்திலும் ஏமாற்றாத அதே நேரத்தில் மிக அழுத்தமான தன் ஒப்பத்தை வாசக மனங்களில் பதிப்பிக்கிற மொழியின் புத்தம்புதிய சாத்தியங்கள் கதிர்பாரதியின் இக்கவிதைகள்.தானே அதுவாகி அதுவே தானான நிலத்திற் பிசைந்த ஞாபகத்துக்காரனின் தன் பெருக்கித் தட்டான்கள்.

17 October, 2016

அப்பங்களுக்கு காத்திராத நில மீட்பன் - கவிஞர் யுகபாரதி எழுதியிருக்கும் விமர்சனம்


 
ஒரு நல்ல கவிதை எந்தத் தொகுப்பில் எந்தப் பக்கத்தில் இருக்கக்கூடும் என்னும் தேடலைத் தொடங்காத ஒருவர்எந்த சந்தர்ப்பதிலும் கவிதையைக் கண்டடைய வாய்ப்பில்லை என்பார்கள். அதேபோலஒரு தொகுப்பு சொல்ல விளைந்த உணர்வை உட்பொருளை மிகச் சரியாக உள்வாங்கிக்கொண்ட அல்லது கிறகித்துக்கொண்ட அணிந்துரைகளோ மதிப்புரைகளோ இதுகாரும் எழுதப்படவில்லை எனவும் சொல்லலாம். ஒருகாலம்வரைகவிதைகள் அடங்கிய ஒரு தொகுப்பை கூட்டியோ குறைத்தோ சொல்லிவிடக்கூடாது என்பதால் எந்த ஒரு படைப்பாளியும் தன் சக படைப்பாளியின் படைப்புகள் மீது விமர்சனம் வைக்கத் தயங்கினார்கள். படைப்பு வேறு விமர்சனம் வேறு என்பதாகவே பார்க்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது. ஒரு நல்ல விமர்சகர் எந்த காலங்களிலும் நல்ல படைப்பைத் தந்ததில்லை என்று சொல்பவர்களும் உண்டுதான். எழுபதுகளிலும் எண்பதுகளின் இறுதியிலும் ஓரளவு கடைபிடிக்கப்பட்ட இந்த மரபுபின்வரும் காலங்களில் முற்றிலுமாக பிறழ்ந்துவிட்டது. காரணம்படைப்பாளியே விமர்சகனாகவும் விமர்சகனே படைப்பாளியாகவும் மாற நேர்ந்துவிட்ட அபாயம்தான்.  ஒரு கவிதைத் தொகுப்புக்கு உள்ளே உள்ள அரசியலைவிடவும் அக்கவிதைத் தொகுப்புக்கு வெளியே உள்ள அரசியலைச் சமாளிப்பதற்குள் ஒரு படைப்பாளிக்குப் போதும் போதும் என்றாகிவிடுகிறது. குறிப்பாகதொண்ணூறுகளுக்கு பின்வந்த கவிஞர்கள் அத்தனை பேரும் இப்பெரும் சவாலை எதிர்கொண்டிருக்கிறார்கள். எதிர்கொண்டுவருகிறார்கள். இதைவிடுத்து ஒரு கவிதைத் தொகுப்பை பார்வைக்குள் வசப்படுத்த இயலுவதில்லை. விரும்பியோ விரும்பாமலோ நமக்குள்ளும் சில எதிர்பார்ப்புகள் சில யூகங்கள் நுழைந்துகொள்கின்றன.
 
எழுத்தாளர் சுஜாதா அவர்களால் அறிமுகம் செய்து வைக்கப்பட்ட இருபதுக்கும் மேலான கவிஞர்கள் தொண்ணூறுகளில் அடையாளப்பட்டதைப்போல இன்றைக்கு எந்த ஒரு கவிஞனையும் அடையாளப்படுத்த யாரும் அவ்வளவாக முனைவதில்லை என்றே தோன்றுகிறது. ஒரு பெரும் எழுத்தாளராக எல்லா மட்டத்திலும் அறியப்பட்ட ஒருவர் கவிதைகள் குறித்து சொல்லவரும் அல்லது சொல்லிவரும் கருத்துக்கள் தற்சார்ப்பு கொண்டதாக அமைந்துவிடும் இந்த நேரத்தில்தான் சுஜாதாவின் பணி எத்தகையது என உணரமுடிகிறது. ஒரு படைப்பாளி தன் சக படைப்பாளியின் படைப்பு குறித்து பேசுவதே அரசியல் என்னும் நிலையில்தான் கதிர்பாரதியின் ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள் கவிதைத்தொகுப்பை வாசிக்க நேர்ந்தது. ரசித்து நெகிழ்ந்த தருணங்களை எழுத்துக்குள் கொண்டுவர முடியுமா தெரியவில்லை. ஒருவிதமான மன ஆவேசம். இன்றைக்கே எழுதிவிட வேண்டும் என  எழுத அமர்ந்து அமர்ந்து தோற்றுக்கொண்டே இருந்தேன். மன ஆவேசத்தை விட்டு வெளியேறாமல் சொல்ல விளைவதை தெளிவாகச் சொல்ல முடியாது எனத் தெரிந்து தாமதத்தை நானாக தருவித்துக்கொண்டேன். இன்று ஓரளவு ஆவேசம் அடங்கிவிட்டது. ஆனாலும்கதிர்பாரதி கவிதைகள் கட்டவிழித்துவிட்ட நெகிழ்வை உதறிவிட இயலவில்லை. இதற்கு முன்பு வெளிவந்த கதிர்பாரதியின் மெசியாவுக்கு மூன்று மச்சங்கள் என்னும் தொகுப்பை வாசிக்கையில் அடைந்த அதே மன ஆவேசம். அதே நெகிழ்வு. ஏற்கனவே வெளிவந்த மெசியாவுக்கு மூன்று மச்சங்கள் கவிதைத் தொகுப்பு கதிர்பாரதிக்கான அடையாளத்தை அழுத்தமாக ஏற்படுத்திக்கொடுத்ததை மறுப்பதற்கில்லை. பத்திரிகைகள் தொடங்கி பல்கலைக்கழகங்கள் வரை அத்தொகுப்பை கொண்டாடி மகிழ்ந்தன.
 
கதிர்பாரதியின் வளர்ச்சியை மற்றவர்கள் பார்ப்பதைவிட நான் சற்றே கூடுதலாக கவனித்து வந்திருக்கிறேன். அவருடைய மேல்நோக்கிய ஒவ்வொரு அடியும் என்னை மகிழ்ச்சிப்படுத்தும். சதா இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் அவரை அவருடைய எழுத்துகளை அவை இடம்பெறும் இதழ்களை தவிர்க்காமல் சந்தித்து வருகிறேன். ஏனெனில்பாழ்பட்ட விவசாய பூமியிலிருந்து ஒரு படைப்பாளன் தன் எழுத்து எல்லைகளை விரிந்துக்கொண்டு போவது அதே மண்ணைச் சேர்ந்த எனக்கு பெருமையும் பெருமிதமும் தரவல்லதாயிற்றே. கதிர்பாரதிதன்னுடைய படைப்பூக்கத்தினால் மட்டுமே சகல முகாந்திரங்களையும் சாத்தியப்படுத்தி வருகிறார். பொதுவெளியில் அவர் உண்டாக்கியிருக்கும் அடையாளம் என்பது எந்த ஒரு பின்புலமும் இல்லாமல் எழுதவந்த ஒருவர் அடைந்திடா முடியாது உயரம் என்றே சொல்லத் தோன்றுகிறது. தொடர்ந்து இயங்குவதும் தொடர்ந்து தன்னை புதுக்கிக்கொண்டே இருப்பதுமாக இந்த உயரங்களை அவர் அடைந்துவருகிறார். வெகுசன பத்திரிகையொன்றில் பணிபுரிந்துவந்த போதிலும் அவருடைய இலக்கிய மனத்தின் கடைமடை அடைபடுவதே இல்லை என்பது ஆச்சர்யத்திலும் ஆச்சர்யம்.
 
மேலும்ஒரு தொகுப்பு ஏற்படுத்திய அதிர்விலிருந்து மற்றொரு தொகுப்பிற்கு வாசகனைக் கடத்திக்கொண்டு போவது அவ்வளவு எளிதான காரியமில்லை. குறிப்பிட்ட காலம்வரை அந்த படைப்பாளியே அந்த அதிர்விலிருந்து  மீளுவது கடினம். இன்னும் சொல்லப்போனால் அது அதிர்வா இல்லை அதிர்வைப் போன்ற மாயையா என்று கூட யோசிக்க இயலாத நொடிக்குள் கதிர்பாரதி அடுத்த அதிர்வை ஏற்படுத்தி இருக்கிறார். அவகாசம் தேவைப்படாமல் அடுத்த அதிர்வை நோக்கிய அவர் பாய்ச்சல் பாராட்டுக்குரியது. அதிர்வை நான் இப்படியாக புரிந்துகொள்வேன். தன்னை சுற்றி குவிக்கப்பட்டிருக்கும் கண்களுக்கு ஊடாக ஒருவர் எப்படி இயல்பாக நடந்துசெல்ல இயலாதோ அப்படியான செயலே அதிர்விருந்து மீள்வதும். பிறர் தன்னை கவனிக்கிறார்கள் என்பதற்காக நம்முடைய நடையில் ஏற்பட்டுவிடும் மாற்றங்கள் பலநேரத்தில் அற்புதமான நகைச்சுவையாக மாறிவிடுவதுதும் உண்டுதான். எது எப்படியாயினும் அந்த அதிர்வை யார் ஒருவர் சாமர்த்தியாக கையாண்டு கரையேறுகிறாரோ அவரே அளுமைக்கு உரியவராகிறார்.கதிர்இரண்டாவது ரகத்தைச் சேர்ந்தவர். முந்தைய தொகுப்பிலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டு அதே சமயம் அதில் சொல்ல எத்தனித்து விடுபற்ற விஷயங்களை இதில் எழுதியிருக்கிறார். என்றாலும்மொழியில் மேல் நோக்கிய அடுக்குகளைத் தொட்டிருக்கிறார். கதிர்பாரதியின் கவிதைகளை ஒரே மூச்சில் வாசித்து மறு மூச்சில் வெளியிட முடியாதவை. சொற்களின் ஸ்திர தன்மைகளை அவர் விவிலியத்தின் வாயிலாக அமைத்துக்கொள்கிறார். மெல்லிய ஓசைகளுக்கு மத்தியில் நடத்தப்படும் ஜெபக் கூட்டத்தின் தொனியை அவருடைய கவிதைகள் கொண்டிருக்கின்றன. இதற்கு முன்பு தஞ்சை மாவட்டத்திலிருந்து இத்தகைய மொழியமைப்பை யாரும் கொண்டிருக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. இடதுசாரிகளால் பெருமளவு ஆட்கொண்ட பிரதேசத்திலிருந்து இப்படியான மொழியை அவர் விவிலியத்திலிருந்து பெற்றிருப்பது அபூர்வம்.
 
மதமாச்சர்யங்களை விலக்கி மானுட நேசத்தை ஓங்கிக் கூவும் ஒரு பூமியிலிருந்து மெசியாவுக்கு மூன்று மச்சங்கள்ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள் என்னும் பதப் பிரயோங்களே கூட கவனத்துக்குரியன. கதிர்பாரதியின் நிலம் சார்ந்த பதிவுகளை ஒவ்வொரு கவிதையிலும் பார்க்க முடிகிறது. நிலத்தின் மீதிருந்தே அவருடைய கவிதைகள் எழுகின்றன.என்றாலும்நிலத்தின் உள்ளே மங்கிக்கிடக்கும் விதைகளை பேசாமல் இல்லை.  நீ வரவே இல்லை என்னும் கவிதையை என் கரம்பை நிலத்தில் உதிர்ந்துவிட்ட தென்னங்குரும்பைகளை என்றே ஆரம்பிக்கிறார்.எனக்கான முதிரிளம் பருவத்து முலை கவிதையில்,கண்களில் செவ்வரி ஓடியிருப்பது /  வெடிப்புறச் செம்மாந்திருக்கும் கோடை குடித்த என் நிலம்தான் / நிலமே /மதுவே / உனை ஒருவருக்கும் கொடேன்/ ஓரேர் உழவனாய்க் கைகொள்வேன் - என்று சொல்லவரும் அவர்முப்பிரி பின்னலிட்ட நாக சர்ப்பம் கவிதையில்உழுது பயிர் செய்திருக்கிறேன் உன் யவ்வனத்தை / நீர்க்கால் ஓரத்து மரங்களெனெ/ அது தளிர்க்கத் தொடங்கியிருக்கிறது என்கிறார். சுற்றுச்சூழ நிலத்தை விடுத்து கதிர்பாரதியால் சிந்திக்க முடியவில்லை. எது ஒன்றையும் நிலத்திலிருந்து நிலத்தின் மீதிருந்தே ஆரம்பிக்கிறார். ஒருவகையில் அதுவே அவருடைய பலமாகப்படுகிறது.
 
கதிர்பாரதியின் கவிதைகள்நில அரசியலின் மைய்யத்திலிருந்துதான் உலக இலக்கியங்கள் உருப்பெற்றிருக்க கூடும் என்னும் யூகத்திற்கு இடமளிப்பவை. காதலே ஆனாலும் அவர் கைகொள்ளும் படிமங்களும் குறியீடுகளும் நிலத்தை ஒட்டியே அமைகின்றன. அரசியலைக் கூட அவர் நிலத்தின் பாதிப்பிலிருந்துதான் பார்க்கக் கற்றிருக்கிறார். பின் தங்கியவர்களின் உயரம் என்னும் கவிதையில்இரைக்குப் பிந்தங்கியவர்கள் பெருமூச்சை சொரிந்தபடி/ மீண்டும் உயரத்தைப் பார்க்கிறார்கள். / ஆம் /  இரையை/ பள்ளத்தில் தள்ளிய உயரத்தைப் பார்க்கிறார்கள் - என்கிறார். இரையைப் பள்ளத்தில் தள்ளியவர்கள் யார் என்பதும் ஏன் என்பதும் கேட்கப்பட வேண்டிய வேள்விகள். தரிசு நிலங்களில் பயிர் செய்ய மானியம் வழங்கும் ஒரு அரசுஇதுவரை விளைந்துவந்த விவசாய நிலங்களை தரிசாக்கிக்கொண்டிருப்பதை எந்தக்கேள்வியும் இல்லாமல் எந்தக் கேள்வியும் கேட்கப்படாமல் காலம் தன்னை கடத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஒரு விவசாய பூமியை சாகக்கொடுத்துவிட்டு ஆர்கானிக் உணவுக்கடைகளை ஆரம்பிக்கும் சமூகத்தை என்னவென்று சொல்வது?. மாற்று அரசியல்மாற்று சினிமாமாற்று இலக்கியம் ,மாற்று சிந்தனை என சகலத்திலும் மாற்றை பார்க்க விரும்பும் நம்முடைய மனம் ஒரு விவசாயி மாற்றுத் தொழிலை நோக்கி நகர்வதை அச்சமில்லாமல் ஏற்றுக்கொள்ள முடியுமா?மரபின் பிறழ்வுகளை அல்லது நகர்வுகளை வரவேற்க எண்ணுகிற நாம் பாரம்பரிய விதைகளை இழந்த சோகத்தை என்றைக்காவது எண்ணியிருக்கிறோமாஒரு குளத்துக்குரைவையாக என்னும் கவிதையில்என் நிலத்தின் கண்களாக அலைகளைச் சிமிட்டுகிற ஏரியில் / ஒரு குளத்துக் குரவையாகத் துள்ளுகிறது என் சொற்களின் கனவு என்று கதிர்பாரதி சொல்வதைப் புரிந்துகொண்டால் அவர் கவிதைகள் முழுவதும் எதைச் சொல்ல வருகின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம். நிலத்தின் கண்களாக அலைகளைச் சிமிட்டுகிற ஏரி என்பதை திரும்பத் திரும்பி வாசித்து லயித்தேன். நிலமடந்தை எழில் ஒழுகும் என்று தமிழ்தாய் வாழ்த்தை நிதானமாகப் பாடுகின்ற நம்மில் எத்தனை பேருக்கு நிலம் இழந்த அழகுகளைப் பற்றி சிந்திக்க நேரமிருக்கிறது?
 
கதிர்பாரதியின் கவிதைகளில் நிலத்தைப் பற்றிய பதிவுகளைப் போலவே சடார் சடாரென வந்துவிழும் கோபத்தின் பதிவுகளையும் தவிர்க்க முடியவில்லை. அறத்திற்கு எதிரான எந்த ஒரு செயலையும் அவரால் கோபமில்லாமல் பார்க்க முடியவில்லை. எதிர்வினையாற்றும் பொறுப்பிலிருந்து இன்றைய படைப்பாளிகள் நழுவிவிடுகிறார்கள் என்னும் கூற்றை கதிர்எதிர்கொள்ள தயாராயில்லை என்றே தோன்றுகிறது. சாதீயத்தின் கோரப்பிடியிலிருந்து தன்னை விலக்கிக்கொள்ளாமல் அதிலிருந்து பெறும் அற்ப சொற்ப சகாயங்களுக்காக பிடியை இறுக்குகிற சமூகத்தை  - எளியோரின் ரத்தம் தோய்ந்து/  வாளின் தூய்மையில் துருவேறிவிட்டதென / நீங்கள் அங்கலாய்த்தீர்கள்./ இதுதான் தருணமென நீதி தன் புறவாயிலை உடைத்துக்கொண்டு வெறியேறியது / அத்தருணத்தில்தான் மூளை சரிந்து விழுந்தோம்/ மாரிலடித்துக்கொண்டு அழுத / எம் பெண்டிரின் ஓலங்களின் மீது ஊர்ந்த ரயிலை/ இன்னுமா ரயில் என்கிறீர்கள். -
என்னும் கவிதையில் பதிந்திருக்கிறார்.ஒரு கவிதை எந்த இடத்தில் தொடங்கி எந்த இடத்தில் முடியும் என்று அனுமானிக்க முடியாத வேளையில் நாயக்கன் கொட்டாய் என்ற குறிப்பு இதயத்தை நடுங்கச் செய்துவிடுகிறது. கட்சி அரசியல் வாக்கு வங்கிக்காக என்றானதைப் போல சாதி அரசியலும் வன்முறை வெறியாட்டங்களும் சமூகக் கண்டனங்களுக்கு அப்பால் வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. ஒரு படைப்பாளியால் எழுத்தைத் தாண்டி எதையும் செய்ய இயலாத நிலை. எந்த இயக்கங்களும் தன்னுடைய செயல்பாட்டில் சிறிதளவும் மாற்றத்தை மறுபரிசீலனை செய்ய விரும்பாத சூழல். உலகமயமாக்கலுப்பின் ஒரு சமூகம் தன் பண்பாட்டு அடையாளங்களில் ஒன்றாக சாதீயத்தை தூக்குப்பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அரசியல்வாதிகள் தங்கள் தேர்ச்சக்கரங்களுக்குத் தீனியாக தாழ்த்தப்பட்ட உயிர்களைத் தர விரும்புகிறார்கள். எது நல்ல எழுத்துஎது நல்ல கவிதைஎன்னும் விவாதங்களை கதிர் எளிதாக தாண்டிவிடுகிறார். மனித நேசத்தின் சின்னப்புள்ளியிருந்தே அவருடைய அதி அற்புத கோலங்கள் ஆரம்பமாகிறது.
 
ஒருவர் மொழியைக் கண்டடைந்துவிட்ட பிறகு எது ஒன்றையும் எழுத்துக்குள் கொண்டுவர முடியும்.ஆனால்கதிர் எதை எழுத வேண்டும் என்பதிலும் எப்படி எழுத வேண்டும் என்பதிலும் கறாராய் இருக்கிறார். பக்கங்களை நிரம்பாமல் தன் பக்கத்தில் நடப்பவற்றை பதிவு செய்யவே நினைக்கிறார். ஆஸ் தி பெஸ்டின் புறவாசல்,அஸ்பெஸ்டாஸ் அம்பாள்,ஐ லவ் திஸ் லவ்வபிள் இடியட்கண்டிஷன் அப்ளைவெட்டுக்கிளியை சூப்பர் மேக்ஸ் பிளேடுக்குப் பழக்குதல் போன்ற கவிதைகள் தலைப்பளவிலேயே வசீகரம் கொண்டவை. ஆங்கிலப் பதங்களின் ஊடாக அவர் கடத்த விரும்பும் உணர்வுகள் லேசான பகடியைக் கொண்டிருந்தாலும் காத்திரத்தில் கொஞ்சமும் சமரசம் செய்துகொள்ளாதவை. தன்னை முன்வைத்து எழுதுவது ஒருவகை. தன் எழுத்தை முன்வைப்பது இன்னொருவகை. தன்னையும் தன் எழுத்தையும் சமூகத்திற்கு முன் வைப்பது மூன்றாவது வகை. கதிர்பாரதிக்கு மூன்று வகை மீதே கவனம். அவரிலிருந்து ஆரம்பிக்கும் ஒருகவிதையை அவர் அவருடனே முடித்துக்கொள்ள விரும்புவதில்லை. கிளைத்து கிளர்ந்து எங்கும் வியாபிக்கும் சமூக வேர்க்கால்களை எட்டித்தொட எத்தனிக்கிறார். அமைதியை நிலைநாட்ட விரும்பும் ஒரு பள்ளி ஆசிரியர் சைலண்ட ப்ளீஸ் என்று கத்துவதைப்போல நோக்கத்தின் எதிர் முனையிலிருந்து கவிதைகளைப் படைக்கிறார். வெகுமக்கள் மொழியை இக்கவிதைகள் கொண்டிருக்கவில்லை. என்றாலும்வெகு மக்களின் பிரச்சனைகளையே பேசுகின்றன. பிரச்சனைகளை கவிதைகள் பேசலாமா கூடாதா என்னும் வட்டத்துக்குள் சிக்கிக்கொள்ள நானும் இந்தக் கவிதைகளைப் போல விரும்பவில்லை.
 
என்வரையில் கதிர்பாரதியின் எழுத்து வண்டல்மண்ணின் வாழ்வை புதுக்கித் தந்திருக்கிறது. நிதானமிழந்த கோஷங்களுக்கு ஆட்படாமல் கவிதைகளின் நிறைவை நோக்கி நகந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு கவிதையிலும் ஓர் அமைதியை ஓர் அன்பை ஒரு பகிர்வை ஒரு தேவையை உணர்த்த முயன்றிருக்கிறது. இதற்கு முன் எழுதப்பட்ட படைப்புகளில் இருந்து ஒரு புதுவகை எழுத்தை வண்டல் மண் பகுதிக்கு கொண்டுவந்த பெருமையை கதிர்பாரதிக்கு அளிக்கலாம். அவர் எழுத்து புலியைப் பொம்மையாக்கிவிட்ட அதிகாரங்களை கொல்லவோ சொல்லவோ அஞ்சுவதில்லை. விண்ணரசின் விதைகளை மக்களுக்கானதாக மாற்றும் மனுஷ்ய குமாரனாகப் பிரசங்கிக்கிறார். ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கொட்டைக்குள் அம்பாளாகவும் மாறி புதிய சம்பந்தன்களுக்கு அவர் எழுத்து மூலையூட்டுகிறது. எம் நிலத்தின் பாடல்களால் தானியக் கிடக்குள் நிறைந்தன  என்று குள்ள நரி அழைக்கிறது வாரீர்  கவிதையில் சொல்லியிருக்கிறார். உண்மையில் இன்று எம் நிலத்தின் பாடல்களால் தானியங் கிடங்குள் நிறையவில்லை. மாறாக ஓலங்களாலும் சோகங்களாலும் உருவிழந்து கிடக்கின்றன. அக்கிடங்குகள் விவசாயத்தின் சவப்பெட்டியாக மாறுவதற்குள் நாங்கள் எங்கள் நிலத்தை பாடல்களால் மீட்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள் கதிர்பாரதியின் கைகளில் வண்ணங்களை ஒட்டிவிட்டு இரைதேட கிளம்புகின்றன.

13 October, 2016

எழுத்தாளர் என்.ஸ்ரீராம் எழுதிய குறிப்பு...

இரு வருடங்களுக்கு முன்பு கதிர்பாரதியின் " மெசியாவுக்கு மூன்று மச்சங்கள் " கவிதைத்தொகுப்பை வாசித்தேன்.நிலம்,பறவை,காற்று,மழை,ரயில் ,காதல்,காம்ம,நேசம் என கவிதைகளின் படிமவேர்கள் மன ஆழத்துக்குள் ஊருருவி பெரும் நெகிழ்ச்சிகொள்ள வைத்தன.தற்போது இவரின் " ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள் " கவிதைத்தொகுப்பை வாசித்து முடித்தேன்.எப்போதும் நிலக்காட்சி சார்ந்து நிறைய எழுதுவதாக இருந்த என் இறுமாப்பை இவரின் ஒவ்வொரு கவிதைகளும் உடைத்தெரிந்தன.மணிப்புறாக்களும்,தட்டான்களும்,ஆட்டுக்கிடாய்களும்,வெட்டுக்கிளிகளும்,நீர்முள்ளிகளும்,அணில்களும் என கவி உயிர் பெற்று படிம பிணையல் நர்த்தனத்தில் ஆங்காங்கே ஏகாந்த சிற்பமாய் காலவெளியின் நுட்பத்தை சுமந்து காட்சி தருகின்றன.குள்ளநரி அழைக்கிறது வாரீர்,புன்செய் வெயிலாகும் முத்தம்,அழகு பகல் ,கற்றாழைப்பழம் சுவைத்தேன்,அலறி ஓடும் மவ்னம்,நான் என இவரின் கவிதைகள் என் மனதைவிட்டு நீங்கா தன்மை கொண்டதாக இருக்கிறது.நிலத்தை நேசிப்பவனாக ,நட்பை போற்றுபவனாக ,சகபடைப்பாளிகளை ஊக்குவிப்பவனாக இருக்கும் கதிர்பாரதி பெருங்கவிஞன் என்ற தலைச்சுமை சிறிதுமின்றி எளிமையாகப் பழக கூடியவர்.சமீப ஆண்டுகளில் என்னை ் ஆனந்த விகடனில் சிலகதைகள் எழுத வைத்து எங்கள் ஊர்ப்பக்கம் வாசிக்க வைத்த என் பெருமைக்கு சொந்தக்காரன்.விரைவில் இவரிடமிருந்து சில நல்ல சிறுகதைகளையும் ஒரு நண்பனாய் எதிர்பார்க்கிறேன் .

05 August, 2016

கதிர்பாரதியின் கவிதைகள் “ஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள்“ - எழுத்தாளர் இளஞ்சேரல்


       
“தட்டான்கள் தாழப்பறந்தால் மழை வரும் தெரியுமா” என்ற
ஆனந்தியின் இமைகளிலிருந்து
முதன் முதலில் தட்டான்கள் பறந்தபோது
எனக்குள் மழைவரும் போலிருந்தது.....         பக்.26

    நவீன கவிதையின் அளவீடுகள் என்னென்ன..கவிதையிலிருந்து நவீன கவிதை எந்த வகையில் வேறுபடுகிறது. நவீன காலத்தின் மனிதனின் பிரச்சனைகளைப் பேசுகிறதா. நவீன காலம் என்பது என்ன..தொழிற்புரட்சியின் யுகத்திலிருந்து நவீன காலம் துவங்குகிறது. ஆழ்துளைக் கிணறுகள் மற்றும் நீர் மூழ்கி மோட்டார்களின் வழியாக நீரை உறிஞ்சுகிற வல்லமை பெற்ற மனிதனின் காலம் நவீன காலத்தின் துவக்கம். நெருப்பை உருவாக்கவும் கண்டுபிடிக்கவும் அடர்வனத்தின் தீயைக்கண்டு தெறிக்க சதுப்பு நிலப்பகுதிக்கு ஓடிவந்த காலம் நவீன காலம். குன்றுகளின் மீதும் மலைச்சரிவுகளில் கால்நடைகளைப் பழக்கி வேட்டையாடித் தின்ற காலத்திலிருந்து பெருமழைக்காலங்களில் நீர்த்தேக்கங்களின் ரம்மியம் பார்த்து கரைகளில் வாழும் பறவைக் கூட்டங்களின் குடும்பங்கள் பார்த்து குடும்பங்களை உருவாக்கிக் கொள்வதற்காக குடில்களை அமைக்கத் துவங்கிய காலம். பஞ்ச காலத்தில் பசிக்குப் பிறரிடம் பறித்துதான் திங்க வேண்டும் என்பதால் கருவிகளை உருவாக்கிக் கொலைத்தொழில் புரியத்துவங்கியது நவீன காலம். போதுமான அளவில் உடலில் ஆயுதங்களை வைத்துக் கொள்ள முடியாமையால் பெருங்கிடங்குகளை முதலில் உருவாக்கி பிறகு வீட்டை உருவாக்க முனைந்த காலம் நவீன காலம்.பறவைகளின் இயல்புகளைக் காப்பியடித்து வசந்த கோடை கார் பஞ்ச காலங்களில் இடம் பெயர முனைந்த காலம். உலகின் முதல் விவசாயி ஆன பறவையின் மலத்தின் வழி விளையும் உணவை உண்ணத்தொடங்கிய காலம். காட்டுத்தீயில் வெந்த மாமிசத்தின் ருசியைச் சுவைத்த காலம். விறைத்த குறியை மூடிக் கொள்ளவும் ருதுக்குறியின் உதிரக்கவிச்சியை உணர்ந்து முயங்க முனைய இலைகளின் ஆடையை அணியத் துவங்கிய காலம்.
         கூர்வாட்களால் உடன்பிறந்தோரைக் கொல்லத் துணியலாம் என்று போதனையைக் கற்ற காலம். பசிமறந்து அச்சமே துணையாகத் துடித்தடங்கி குழிகளிலும் விதைகளைப் போல வெடிகளை விதைத்து சிறுவர் சிறுமிகளை முன் நடக்கவைத்து பின் வெடிக்காலம் உணர்ந்த காலம். வேலிகள் அமைந்து அங்கேயே தின்று அங்கேயே பேண்டு கழித்து முயங்கி இனப்பெருக்கம் செய்யும் காலம். உலகத்து மணற்பரப்பு எல்லாம் ரசாயனம் தூவி உயிர்களை அழித்து உலோகப் பயிர் வளர்த்து ஒவ்வொரு பாறையாக வெடித்து வெடித்துப் பார்த்துக் குதூகலித்துக் கொள்கிற காலம்.
        இந்தக்காலங்கள் பற்றி உரையாடுகிற சொற்களை நவீன மொழி என்று சொல்கிறோம். அந்தந்த யுகங்களில் அந்தந்த கேந்திரங்களில் அந்தந்த பொழுதுகளில் நவீனன் பிறக்கிறான். அவன் பச்சயத்தின் பலனையும் சிறு சிறு காணுயிர்களின் கீச்சிடல்களையும் மரக்கிளைகளில் ஊஞ்சலாடும் அணில்களையும் மரத்து உடலைப் பங்கிட்டுக் கொள்கிற உயிருணிகளைப் பற்றிப் பேசுவான். ரசாயனத்தை அதன் வீரியத்தைப் பொசுக்குவான். எவ்வித கனரக உலோகமும் குரிமணி உயிரையும் காவு வாங்காமல் கவனித்துக் கொள்வான்
          கதிர்பாரதியின் இரண்டாவது கவிதைத்தொகுப்புஆனந்தியின் பொருட்டு தாழப்பறக்கும் தட்டான்கள்“ வாசிக்க நேர்ந்த சமயத்தில் பல நூல்களுக்கான வாசிப்பு மற்றும் எழுதவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தேன். முதல் தொகுப்பிற்கும் இரண்டாவது தொகுப்பிற்குமிருக்கிற கடந்து வந்த  தொலைவை ஒரு கணம் யோசித்துப் பார்க்கிற போது தமிழ் நவீன கவிதையின் அடுக்கும் உயர்ந்திருப்பதாக உணர்கிறேன். நவீன கவிதைக்குள் “லோட்செய்யப்படுகிற வீரியமிக்க கலன்கள் மிக முக்கியமானது. ஒரு கவிஞன் எந்தளவு உறுதிமிக்க புலன்களின் இருப்பைப் பொருத்துகிறான் என்பது அவன் கற்றதில் இருக்கிறது. அனுபவங்களுக்கு அப்பாலும் கற்பனையும் சமகாலத்தின் வெடிப்பும் பற்றாக்குறைகளும் அறிவுசார் சொத்துரிமைத்திருட்டுகளுக்கு அப்பாலும் செயல்படுகிற நவீன மனத்தின் ஆன்மாவையும் சேர்த்தே கணக்கிடச் சொல்கிறது. நன்செய் புன்செய் நிலங்கள்,வயல்கள், பொழிகள், ஏரிக் கழிகள், நீரேற்றங்கள் உள்பட பச்சயங்களும் உண்டு. அறுவடைக்குப் பிந்தைய அடுத்த காப்பிற்காகத் தயாராகிற உரமூறிய பதமிக்க தீவனப் பில்லுக்காடுகளும் உண்டு.
என் தாத்தாவிடம்
ஒரு கதை இருந்தது
சப்பரம் போல் ஜோடித்துத்திரியும்
கொள்ளிவாய்ப் பிசாசுகளும்
பலிகேட்டு நச்சரிக்காத
குலசாமிகளும் அதில் இருந்தன
அவற்றின் குழந்தைகளாக நாங்கள் இருந்தோம்.

என் தாத்தாவிடம்
உறக்கம் ஒன்று இருந்தது
அதன் தலைமாட்டில் பூவரசின் வேர்த்திண்டும்
கால் மாட்டில் உதயமரத்தின் நிழல் துண்டும்
சாமரங்களாக மாறி சேவையாற்ற
காலங்களும் பருவங்களும் களைப்பாறியதுண்டு.

            “எங்களிடம் நீர்முள்ளிப் பூக்கள் இருந்தன” எனும் நெடுங்கவிதையிலிருந்து மேற்கண்ட சில வரிகள். ஒரு தலைமுறையில் எல்லாம் மாறி அழிந்து மீண்டும் ஒரு புது யுகம் பிறக்கும் என்பதை வரலாறு நமக்கு அறிவிக்கிறது. நூறாண்டுகள் ஆகிவிட்ட வீட்டைக் கொஞ்சம் மராமத்துச் செய்து வாழ்ந்து கொள்கிறது மனித சமூகம். பல நூறாண்டுகள் அறுவடைகள் பார்த்த நிலம் மற்றும் வேளாண்மை மக்கள் ஞாபகம் வருகிறார்கள். புடவைக்கடையில் விற்பனையாளன் மிக லாவகமாகவும் நேர்த்தியாகவும் புடவையைப் பிரித்து நூல் மணக்க அயாசமாக வீசிப் பார்வையாளர்களுக்குக் காண்பிப்பது போல பல நெடுங்கவிதைகள் தொகுப்பில் உள்ளது.
    
         உரைநடைக் கவிதைகளின் தன்மையிலேயே கவிதைகளின் பயணங்களும் மிக நீண்ட விவரிப்புகளும் கொண்டிருக்கிறது. தலைப்புகள் மட்டுமே கவிதைகளைத் தனியாகப் பிரிக்காவிடில் ஒரு கவிதா விலாசத்தின் குறும்பாகள் எனக் கருத வாய்ப்பிருக்கிறது. மனிதனின் காம விகாரமும் தீர்வற்ற முறைபொருந்தாப் பசிக்கிறக்கமும் இந்த நிலத்தை சதுப்பு நிலமாக்கி வெள்ளாமையைப் பெருக்க வைத்தது. பசுமைப் புரட்சிக்கு முந்தைய மனிதன் இடம் பெயர்ந்து கொண்டிருந்தான். புதிய ஏரிகளை வெட்டி பெருநதியிலிருந்த நீரைக்கடத்தி வந்தான்.
             “என் புறாவைப் பற்றிச் சொல்லிவிடுகிறேன்.” ஒரு குளத்துக் குரவையாக” மீன் வளக் குறிப்புகள்..“ முக்கியமான கவிதைகள். சொற்களுக்குள் உருவகத்தீ கணன்று எளிதில் பற்றிக் கொள்ளக் கூடிய ரசனை மனங்களைப் பற்றிப் பரவுகிறது. செய்திகளும் விவரிப்பும் வழி அறிந்த ஒருவனின் கால்கள் போல தாவுகிறது. இலகுவாக நீந்திச் செல்கிறது. இன்று வரவேற்பு அறையில் மீன்தொட்டி இருந்தால் அந்தக் குடும்பத்தின் உறுப்பினர்களுக்கு நல்லது நடக்கும் என்றும். மீன் தொட்டி இருந்தால் நாமும் கடலில் மிதப்பது போன்ற பிரக்ஞை இருக்கும். பொதுவாக பற்பல வண்ணங்களைக் களித்துக் கொள்வதும் சாஸ்திரங்களில் உள்ளது என பற்பல வியாபாரங்களில் மனிதன் ஈடுபடுகிறான். எப்படியும் மனித சமூகத்திற்கு மனிதன் ஆற்றும் தியாகம் போல சில மீன்கள் நம் வரவேற்பரை செட் ஆவதற்குள் மரித்து விடுகிறது.
உம் முன்னோரில் இருவர்
ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவாகி
புகழுடை தெய்வத்திற்கு நிகராக
வரலாற்றில் பொறிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் தெரியுமா என
சுவைக்குதவாத அவற்றின்
இனத் தொன்மம் பற்றிப் பேசவேண்டும்..

              மனிதனைத் தவிர வேறெந்த உயிரினங்கள் தங்கள் வாழ்வின் பதிவுகளைச் செய்து வைத்திருக்கிறது. யானைகளோ,புலிகளோ, பறவைகளோ தங்கள் மூதாதையர்கள் பற்றிய ஏதேனும் குறிப்புகளைப் பதிவு செய்திருக்கிறதா. அன்றியும் குறிப்பிட்ட ஒரு உயிரி பற்றிய பதிவையாவது மனிதன்  செய்திருக்கிறானா. ஆனால் இந்நிலத்தின் அத்து ணை உயிரிகள் தாவரங்கள் பருவகாலங்கள் பற்றிய தொகுப்பை அதன் வளத்தை அழித்தும் வளர்த்தும்  நெறி செய்கிற பொறுப்பாளான மனிதன் இருக்கிறான்.

          ஒரு நவீன கவிதையில் முக்கியமாக இடம் பெற வேண்டியது. ஒரு கதை,ஒரு நாவல்,ஒரு சிறுகதை,ஒரு பயணக்கட்டுரை, ஒரு காப்பியம். ஒரு மருத்துவனின் குடுவை, மாந்த்ரீகனின் சல்லாப பாடல், ஒரு சூதாடியின் தந்திரம், ஒரு மழலையின் அறிவார்த்மான கேள்விகள். ஒரு வேசியின் தீர்க்கதரிசனம், விந்தின் பிசுபிசுப்பு. மதர்த்தமான உப்புக் கவிச்சி. அழுக்குக் கேசத்தின் வாசம். நமுத்த அணுகுண்டின் திரி, லாரியோ கார் குண்டோ வெடித்தபடியால் சிதறிய உடல்கள். இப்படியாக அவனவன் திசைக்குத் தகுந்த மாதிரியான உரையாடல்கள், பட்டாசுக் காயம் பட்ட உடல் போன்ற சொற்றொடர்கள். இடையிடையே செனாயோ வயிலினோ புல்லாங்குழலோ நாதஸ்வரமோ இசைக்கும் இசைக்குறிப்புகள்.
      இவையெல்லாம் நவீன வாழ்வை எழுதுகிற கவிஞனின் சுரைக்குடுவையில் மீந்திருப்பவை. அவன் இறைச்சலிலிருந்து ஒரு தேவ வசனத்தின் பிராக்ருத அதிர்வை ராகமாக்குவான். தேமலிலிருந்தும் அழுக்குச் சிரட்டைக் காயங்களிலிருந்தும் கடவுச்சீட்டை அந்நிய மண்ணில் இழந்திருக்கும் சமயத்திலும் சொற்கள் எழுதுவான். இந்த நவீனப் பொருளியல் சந்தை மற்றும் புலனுகர்வும் படித்தவர்களை பல நாடுகளை நோக்கிப் பறந்து போகவைக்கிறது. இங்கு முப்பது வருசம் சம்பாதித்து ஓய்ந்து சாவதை விடவும் அயல்தேசத்தில் ஐந்து வருசம் இருந்து வந்து விட்டால் இங்கு தலைமுறைக்கும் பிரச்சனையில்லாமல் வாழ்ந்து கொள்ளலாம் என்கிற வசவு உள்ளது. சமூகத்தில் முப்பது சதம் அன்னியச் செலாவணிக்காகவும் இந்தியாவின் கடன்சுமையை அதிகரிக்கவும் வாழ்கிற வர்களும் உண்டு. ராணுவத் தளவாடங்கள் உற்பத்தியான சமயங்களில் கீழ்த்திசைநாடுகளிலிருந்து ஆட்களை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்துக் கொண்டு போய் ராணுவத்தில் உலகப்போர்கள் சேர்த்து அவர்களை வைத்தே கோடிக்கணக்கான மக்களைக் கொன்று புதிய நவீன உலகை ஏகாதிபத்தியம் நிறுவிக்கொண்டது.
       இந்தத் தொகுப்பில் வீரியமிக்க நவீன அரசியல் வாழ்வின் விமர்சனங்கள் இல்லை. சமகாலத்தின் கலாச்சார அரசியல் பற்றிய மிகக் கூர்மையான அரசியல் பார்வைகளும் விமர்சனங்களும் நவீன கவிஞனுக்கு முக்கியமானது.குறிப்பாக ஒரு பராரி ஏழை தேசத்தின் பிரதமர் தன் வாழ்நாலெல்லாம் வெளிநாடுகளுக்குப் பறப்பதையே தன் அலுவலகப்பணியென்று நினைத்துக் கொள்கிற தேசத்தின் கவிஞன் தன் பங்கை ஆற்ற வேண்டுமென்று நினைக்கிறேன்.
        குறுங்கவிதைகளில் கவித்துமிக்க தரிசனங்கள் அகப்படுகிறது. உரைநடைக் கதைகளில் திரும்பத்திரும்பச் சொல்லப்படுகிற அடுக்கடுக்கான விவரிப்புகள் சற்று அயற்சியைத்தருகிறது. கதிர்பாரதிக்கு இயற்கையின் மீதுள்ள கரிசனங்கள் கவிதைகளை அடுத்தடுத்த வாசிக்க வைக்கிறதும் கவிதைக்குத் திரும்பவைக்கிற உத்தியாக எழுதப்பட்டவைகள் மிகவும் நேர்த்தியாக வந்துள்ளது. குறிப்பாக “இரவுக்கு வெட்கமில்லை..“ கவிதையிலிருந்து சில வரிகள்..மிக சாதரணமான விவரிப்புகளில் குறும் நகைச்சுவையெனத் துள்ளிக் கொண்டிருக்கிற வெட்டுக்கிளியின் சுறுசுறுப்பு இக்கவிதையில் காணமுடிகிறது. கூத்தில் பார்வையாளர்களை மகிழ்வு கொள்ளச் செய்கிற கலைஞனின் உடல்பாசாங்கும் வசனங்களும் போல அறியும் இக்கவிதை கதிர்பாரதியின் அழகுணர்ச்சிக் கவிதைகளில் ஒன்று. கவிதையில் மேலிட்டு வருகிற மிகை தான் மிகு அழகு...
என் வானில் தேனிலா ஆடாதாவென ஏங்குகிற
அமாவாசையின் பிள்ளை நான்
எனினும்
என் கொல்லைப்புற வானை
கோடிக்கோடி நட்சத்திரங்களால் அலங்கரிப்பேன்
மல்லாந்து படுத்தபடி பார்ப்பேன்
ஒரு மூக்குத்தியாக்கலாமா என்றுகூட யோசிப்பேன்

எனக்கும்
உன் நினைவுகளுக்குமிடையில்
ஒரு சிகரெட்டின் அளவே இருக்கும்
இடைவெளியின் முன்முனையில்
ஆசையைப் பற்றவைக்கிறது இரவு
உறிஞ்சி இழுத்த இழுப்பில்
விடிகாலையின் கிழக்குக்கு
சிவந்து விட்டது.
          
 அணிகலன்களின் வழியாக ஒவ்வொரு மனித நாகரீகத்தின் வளர்ச்சியை அளவிடமுடியும். ஆப்பிரிக்கத் தேசத்து கருப்பின மக்களும் செவ்விந்திய பழங்குடிகளும் அணிகலன்களை உடலெங்கும் அணிந்து கொள்வதின் வாயியலாக அவர்களின் குலம் மற்றும் கலாச்சார மரபையும் பாதுகாத்துக் கொள்கிறார்கள். தென்னிந்திய மரபில் தொண்ணூறுகளுக்கும் வரையிலும் மூக்குத்தி மரபு இருந்து வந்தது. பட்டிக்காடா பட்டணமா படத்தில் சிவாஜி மூக்குத்தி அணிந்து நடித்தார். தாய்மாமன் மடியில் உட்காரவைத்து ஆண் பெண் குழந்தைகளுக்கு மூக்கு குத்தி முதலில் மூக்கையா மற்றும் மூக்கம்மா என்று உறவுகள் குழந்தைகளை எள்ளலும் கேலியும் பாட்டுப் பாடி விழாவைக் கொண்டாடுவார்கள். அசலான தமிழ் மரபு வழி அணிகலன். நம்மிடம் ஒவ்வொரு அணிகலனுக்கும் கலாச்சாரப் பின்னணியும் உள்ளது என்பதை இக்கவிதை ஞாபகப்படுத்துகிறது. காதலையும் அன்பையும் பிரிவாற்றாமையையும் பேசும் பல சொற்களில் காதல்,நட்பு,உறவுகள் பற்றிய விவரணைகள் இருக்கிறது.
      சில நாட்களுக்கு முன்பு முகநூலில் நண்பர்கள் வாயிலாக அனுப்ப ப்பட்ட பாலுறவுப் படங்கள் வந்து குவிந்தபோது பார்க்க நேர்ந்த அனுபவம். கூகுளில் விவரச்சேகரிப்புக்கு அடுத்தபடியாக வெகுமக்களால் கோடானு கோடி தடவைகளால் பார்க்கப்படுகிற காணொளிப்படங்களாக அவை உள்ளதை அறிவோம். அப்படித்தான் மாநிற கருப்பினப் பெண்களுக்கு “ப்ருநென்ட்டீ” என வகைமைப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அப்படி ஒரு குழுகலவிப் படத்தைப் பார்த்த சமயத்தில் நடித்துக் கொண்டிருந்த மங்கைகளில் ஒருவர் ஆசிய மங்கை என்கிறது பெயர்ப் பலகை.அம் மங்கை மூக்குத்தி அணிந்திருந்திருந்தார். மூக்குத்தியைப் பார்த்தேன். அக் காட்சிகளுக்கு அவ் உடல்களுக்கு அப்பால் அந்த மூக்குத்தி சூரியனின் நீள் கம்பி என்னைத் துளைத்துக் கொண்டிருக்கிறது
வாழ்த்துக்கள் கதிர்பாரதி
வெளியீடு உயிர்மை பதிப்பகம் -11-29- சுப்பிரமணியம் தெரு அபிராமபுரம்-சென்னை 18- விலை ரூ 85